گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٨١ - ٤/ ٢٣ سخنرانى ابن زياد و فرمان جستجوى خانه به خانه
طنابهاى حصيرى [مسجد] را آتش زدند و آنها را به طرف صحن مسجد، پرتاب كردند تا فضا روشن شود. آن گاه جستجو كردند؛ ولى كسى را نيافتند.
ابن زياد گفت: مردم، پراكنده شدهاند و مسلم را رها كردهاند و بازگشتند.
ابن زياد سپس به همراه گروهى بيرون آمد و وارد مسجد شد و شمعها و قنديلها روشن شدند.[١]
٤/ ٢٣ سخنرانى ابن زياد و فرمان جستجوى خانه به خانه
١٥٨. تاريخ الطبرى- به نقل از مُجالِد بن سعيد-: وقتى نشانى از مسلم و يارانش نديدند، اين را به ابن زياد گزارش دادند. آن گاه درى را كه به مسجد باز مىشد، گشودند و عبيد اللَّه به همراه يارانش از قصر، بيرون آمدند. او بر منبر رفت و به آنان دستور داد اطرافش بنشينند و تا يك سوم از سرِ شبْ رفته، در مسجد نشستند.
او دستور داد كه عمرو بن نافع، بانگ بر آورد: بدانيد هر يك از نگهبانان و نقيبان و سران و جنگجويان كه نماز عشا را در غير مسجد بخواند، از تعهّد به حكومت، بيرون رفته است.
ساعتى نگذشت كه مسجد، پر از جمعيت شد. آن گاه به مؤذّن، دستور [اذان] داد و سپس نماز گزارد.
حُصَين بن تميم [به ابن زياد] گفت: اگر دوست دارى، خودت با مردم نماز بخوان، يا ديگرى نماز بخواند و تو در قصر، نماز بخوانى؛ چرا كه احساس امنيت نمىكنم. مبادا برخى از دشمنانت، به تو آسيبى رسانند!
[١] ر. ك: ص ٦١١( بخش چهارم/ فصل هشتم: كشته شدن فرزندان عقيل).