٧٦٦. عيون أخبار الرضا عليه السلام‌- به نقل از ريّان بن شَبيب-: در روز اوّل محرّم، بر امام رضا عليه السلام وارد شدم. فرمود: «اى پسر شَبيب! آيا روزه‌اى؟».

گفتم: نه.

فرمود: «اين، همان روزى است كه در آن، زكريّا عليه السلام، پروردگارش عزّوجلّ را خواند و گفت: «پروردگارا! از جانب خود، نسلى پاك به من عطا كن، كه تو همانا شنواى دعايى»[١].

خداوند، دعايش را به اجابت رسانْد و به فرشتگان، دستور داد كه به زكريّا عليه السلام ندا در دهند، «در حالى كه در محراب به نماز ايستاده بود: خداوند، تو را به يحيى مژده مى‌دهد!»[٢].

پس هر كس امروز را روزه بگيرد و آن گاه، خداوند عزّوجلّ را بخواند، خدا، دعاى او را اجابت مى‌كند، همان گونه كه براى زكريّا عليه السلام اجابت كرد».

آن گاه فرمود: «اى پسر شَبيب! محرّم، ماهى است كه مردم دوران جاهلى، ستم و جنگ را در آن تحريم مى‌كردند؛ امّا اين امّت، حرمت آن را نشناختند و حرمت پيامبرش را نگه نداشتند. در اين ماه، فرزندان او را كشتند و زنانش را به اسارت گرفتند و بار و بنه‌اش را غارت كردند. خداوند، هرگز آنان را نيامرزد!

اى پسر شَبيب! اگر براى چيزى گريه مى‌كنى، براى حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام گريه كن. او، همانند قوچ، سر بُريده شد و هجده مرد از خانواده‌اش همراه او

[١] لَمّا قُتِلَ الحُسَينُ بنُ عَلِيٍّ عليهما السلام، لَبِسنَ نِساءُ بَني هاشِمٍ السَّوادَ وَالمُسوحَ، وكُنَّ لا يَشتَكينَ مِن حَرٍّ ولا بَردٍ، وكانَ عَلِيُّ بنُ الحُسَينِ عليهما السلام يَعمَلُ لَهُنَّ الطَّعامَ لِلمَأتَمِ ٧٨٨

( المحاسن: ج ٢ ص ١٩٥ ح ١٥٦٤، بحار الأنوار: ج ٤٥ ص ١٨٨ ح ٣٣).

[٢] قالَ لي أبو عَبدِ اللَّهِ عليه السلام: يا مِسمَعُ ... أفَما تَذكُرُ ما صُنِعَ بِهِ؟ قُلتُ: نَعَم، قالَ: فَتَجزَعُ؟ قُلتُ: إي وَاللَّهِ، وأستَعبِرُ لِذلِكَ حَتّى يَرى أهلي أثَرَ ذلِكَ عَلَيَّ، فَأَمتَنِعُ مِنَ الطَّعامِ، حَتّى يَستَبينَ ذلِكَ في وَجهي.

قالَ: رَحِمَ اللَّهُ دَمعَتَكَ، أما إنَّكَ مِنَ الَّذينَ يُعَدّونَ مِن أهلِ الجَزَعِ لَنا ٧٨٩

( كامل الزيارات: ص ٢٠٣ ح ٢٩١، بحار الأنوار: ج ٤٤ ص ٢٨٩ ح ٣١).