گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٠٢ - ٧/ ١٣ سخنرانى امام زين العابدين عليه السلام در مسجد دمشق
عابدان، و ياور دين خدا، و متولّى كار خدا، و بوستان حكمت خدا، و نهانگاه علم خدا، و بزرگوار و بخشنده، و مِهتر و پاك از سرزمين ابطَح و راضى و پسنديده شده، جسور و دلير، شكيبا و روزهدار، مهذّب و بر پا دارنده، شجاع و نيكوكار، شكننده پشت [دشمن]، و پراكنده كننده دستهها [ى حملهور]، داراى دلى محكمتر از همه، تيزتكتر، و زبانآورتر، و از همه مصمّمتر، و از همه سركشتر [در برابر دشمن]، شيرى دلاور و بارانى انبوه، و [كسى كه] در جنگها، هنگامى كه نيزهها جلو مىآمدند و عنان اسبها نزديك مىشدند، آنها را مانند سنگ آسياب، خُرد مىكرد و به سان باد كه ساقه خشكيده را مىپراكَنَد، آنها را مىپراكَنْد، شير حجاز و صاحب اعجاز، قهرمان عراق و امام به تصريح و استحقاق، مكّى مدنى، ابطحى تَهامى، خَيفى عَقَبى،[١] بدرى احُدى، شجرى[٢] مهاجر، سَرور عرب، شير نبرد، وارث هر دو مَشعَر، پدر دو سِبط پيمبَر: حسن و حسين، آشكاركننده شگفتىها، پراكندهكننده گروهها [ى دشمن]، شهابْسنگ بُرّان، نور جانشين، شير چيره خدا، مطلوب هر جوينده و پيروز بر هر پيروزمند، و اوست جدّم على بن ابى طالب.
من، پسر فاطمه زهرايم. من، پسر سَرور زنانم. من، پسر بتول پاكم. من، پسر پاره تن پيامبرم».
و پيوسته مىفرمود من چه كسى هستم و چه كسى هستم تا صداى مردم به گريه و ناله بلند شد و يزيد ترسيد كه فتنه به پا شود. از اين رو، به مؤذّنْ دستور داد كه اذان بگويد و [اين گونه،] سخن على بن الحسين عليه السلام را قطع كرد و ايشان، ساكت شد.
هنگامى كه مؤذّن گفت: «اللَّه أكبر»، على بن الحسين عليه السلام فرمود: «بزرگى را بزرگ شمردى كه با ديگران، سنجيده نمىشود و با حواس، دريافت نمىشود. هيچ چيز، از خداوند، بزرگتر نيست».
هنگامى كه مؤذّن گفت: «أشهد أن لا إله إلّا اللَّه»، على بن الحسين عليه السلام فرمود: «مو و
[١] شعشعة الحسينى: ج ٢ ص ١٧١.
[٢] شعشعة الحسينى: ج ٢ ص ١٧٣.