«اى مردم! پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود:" هر كه حاكم ستمگرى را ببيند كه محرّمات خدا را حلال مى‌شمارد و پيمان خدا را مى‌شكند و بر خلاف سنّت پيامبر خدا مى‌رود و ميان بندگان خدا، با گناه و ستم، عمل مى‌كند، ولى با كردار و يا گفتار، بر او نشورد، بر خدا فرض است كه [در قيامت‌] او را به جايگاه همان ستمگر ببرد".

بدانيد كه اينان، به اطاعت شيطان در آمده‌اند و اطاعت خدا را رها كرده‌اند. تباهى آورده‌اند و حدود را معطّل نهاده‌اند و ثروت‌ها را به خويش اختصاص داده‌اند. حرام خدا را حلال دانسته و حلال خدا را حرام شمرده‌اند، و من، شايسته‌ترين فرد هستم براى اين كه اين چيزها را تغيير دهد.

نامه‌هاى شما به من رسيد و فرستادگانتان با بيعت شما، نزد من آمدند كه: مرا تسليم نمى‌كنيد و از يارى‌ام باز نمى‌مانيد. اگر به بيعت خويش عمل كنيد، رشد مى‌يابيد. من، حسين پسر على و پسر فاطمه دختر پيامبر خدا صلى اللَّه عليه و آله هستم. جانم با جان‌هاى شماست و كسانم با كسانِ شمايند و من، مقتداى شمايم.

اگر به عهد خود رفتار نكنيد و پيمان خويش را بشكنيد و بيعت مرا از گردن خويش برداريد، به جان خودم سوگند كه اين از شما تازه نيست، كه با پدرم، برادرم و عموزاده‌ام نيز چنين كرديد. فريب‌خورده، كسى است كه فريب شما را بخورد. اقبال خويش را گم كرده‌ايد و نصيب خويش را به تباهى داده‌ايد. هر كه پيمان بشكند، به ضرر خويش مى‌شكند. زود است كه خدا، مرا از شما بى‌نياز گرداند. درود و رحمت و بركات خداوند، بر شما باد!».[١]

[١] كانَ رَسولُ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله جالِساً ذاتَ يَومٍ في بَيتي، فَقالَ: لا يَدخُل عَلَيَّ أحَدٌ، فَانتَظَرتُ، فَدَخَلَ الحُسَينُ عليه السلام، فَسَمِعتُ نَشيجَ رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله يَبكي، فَاطَّلَعتُ، فَإِذا حُسَينٌ عليه السلام في حِجرِهِ، وَالنَّبِيُّ صلى اللَّه عليه و آله يَمسَحُ جَبينَهُ، وهُوَ يَبكي، فَقُلتُ: وَاللَّهِ، ما عَلِمتُ حينَ دَخَلَ. فَقالَ: إنَّ جِبريلَ عليه السلام كانَ مَعَنا فِي البَيتِ، فَقالَ: تُحِبُّهُ؟ قُلتُ: أمّا مِنَ الدُّنيا فَنَعَم. قالَ: إنَّ امَّتَكَ سَتَقتُلُ هذا بِأَرضٍ يُقالُ لَها: كَربَلاءُ، فَتَناوَلَ جِبريلُ عليه السلام مِن تُربَتِها، فَأَراهَا النَّبِيَّ صلى اللَّه عليه و آله.

فَلَمّا احيطَ بِحُسَينٍ عليه السلام حينَ قُتِلَ قالَ: مَا اسمُ هذِهِ الأَرضِ؟ قالوا: كَربَلاءُ، قالَ: صَدَقَ اللَّهُ ورَسولُهُ، أرضُ كَربٍ وبَلاءٍ ٢٦٧

( المعجم الكبير: ج ٣ ص ١٠٨ ح ٢٨١٩، كنز العمّال: ج ١٣ ص ٦٥٦ ح ٣٧٦٦٦).