گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٨٤ - ٧/ ٢٥ اعلام آمادگى امام عليه السلام و ياران او براى شهادت
زُهَير بن قَين بَجَلى برخاست و به ياران خويش گفت: شما سخن مىگوييد، يا من سخن بگويم؟
گفتند: تو سخن بگو.
پس زهير، حمد خدا گفت و ثناى وى را به جا آورد و گفت: «اى پسر پيامبر! خدا تو را قرين هدايت بدارد! گفتار تو را شنيديم. به خدا اگر دنيا براى ما باقى بود و در آن، جاويد بوديم و يارى و پشتيبانى تو موجب جدايى از دنيا بود، قيام با تو را بر اقامت در دنيا ترجيح مىداديم.
حسين عليه السلام براى وى دعا كرد و در حقّش سخن نيك گفت.[١]
٢٥٢. الملهوف: حسين عليه السلام براى سخنرانى در ميان يارانش برخاست. حمد و سپاس خدا گفت و از جدّش ياد كرد و بر او درود فرستاد و سپس فرمود: «به راستى كه حوادثى بر ما فرود آمده كه مىبينيد. دنيا، زشت شده و تغيير كرده، خوبىهايش پشت كرده و از ميان رفته است و از آن، جز اندكى مانند قطره آبى در ته ظرف، و مَعاشى ناچيز چون چراگاه كممايه، باقى نمانده است. مگر نمىبينيد كه بر پايه حق، رفتار نمىشود و از باطل، دورى نمىگردد؟ بايد كه مؤمن به ملاقات پروردگارش راغب باشد! به راستى كه من، مرگ را جز خوشبختى و زندگى با ستمگران را جز رنج و خسارت نمىبينم».
زُهَير بن قَين برخاست و گفت: سخنت را شنيديم. خداوند، ما را به واسطه شما
[١] در نرمافزار نجوم اسلامى( مركز مطالعات و پژوهشهاى فلكى- نجومى/ قم)، روز عاشورا، سه شنبه نهم اكتبر سال ٦٨٠ ميلادى( بيستم مهر سال ٥٩ شمسى)، ضبط شده است.