گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٧٦ - ٧/ ٢٣ فرستاده شدن حر، براى آوردن امام عليه السلام به كوفه
آنان، عطايايى بخشيد و به شُرطهها (پاسبانان) نيز هديه داد. آن گاه، حُصَين بن تميم طُهَوى را به قادسيه فرستاد و به وى گفت: در آن جا بمان و هر كه را نشناختى، دستگير كن.
حسين عليه السلام، قيس بن مُسهِر اسدى را به سوى مسلم بن عقيل- پيش از آن كه خبر شهادتش به وى برسد- فرستاده بود. حُصَين، قيس را دستگير كرد و به سوى عبيد اللَّه فرستاد. عبيد اللَّه به وى گفت: خداوند، مسلم را كُشت. پس در ميان مردم برخيز و به دروغگو پسر دروغگو، دشنام بده.
قيس، بر منبر رفت و گفت: اى مردم! من از حسين بن على در منزلگاه حاجِر، جدا شدم و من، فرستاده او به سوى شمايم. او از شما يارى مىخواهد.
عبيد اللَّه، دستور داد او را از بالاى قصر، انداختند و جان داد.
حُصَين بن تميم (نُمَير)، حُرّ بن يزيد يَربوعى (از قبيله بنى رياح) را با هزار نفر به سوى حسين عليه السلام فرستاد و گفت: او را همراهى كن و مگذار برگردد كه وارد كوفه شود و راه را بر او تنگ كن.
حُرّ بن يزيد، چنين كرد و حسين عليه السلام راه عُذَيْب را در پيش گرفت تا به دامنه و سراشيبى نجف رسيد و در قصر (منزلگاه) ابو مُقاتِل، فرود آمد.[١]
[١] فَسارَ[ الحُسَينُ عليه السلام]، فَلَقِيَتهُ أوائِلُ خَيلِ عُبَيدِ اللَّهِ، فَلَمّا رَأى ذلِكَ عَدَلَ إلى كَربَلاءَ، فَأَسنَدَ ظَهرَهُ إلى قَصباءَ وخَلًا؛ كَيلا يُقاتِلَ إلّا مِن وَجهٍ واحِدٍ، فَنَزَلَ وضَرَبَ أبنِيَتَهُ، وكانَ أصحابُهُ خَمسَةً وأربَعينَ فارِساً ومِئَةَ راجِلٍ ٢٦٥
( تاريخ الطبرى: ج ٥ ص ٣٨٩، تهذيب الكمال: ج ٦ ص ٤٢٧).