بن بَكر بن هوازِن بود. مادر امّ البنين هم ليلى، دختر سُهَيل بن مالك بود و او، پسر ابو بَرّه عامِر نيزه‌باز، پسر مالك بن جعفر بن كِلاب بود و مادر آن دو، عَمْره، دختر طُفَيل بن عامر بود و مادر عَمرَه نيز كَبْشه، دختر عُروه رَحّال بن عُتبة بن جعفر بن كِلاب و مادر كَبْشه هم فاطمه، دختر عبد شمس بن عبد مناف بوده است.

همچنين روايت شده كه امير مؤمنان على عليه السلام، به برادرش عقيل- كه نسب‌شناس و در انساب و اخبار عرب، دانا بود-، فرمود: «بنگر و برايم همسرى بياب كه زاده دلاوران عرب باشد تا جوانى دلير [و جنگجو] برايم بياورد».

عقيل گفت: با امّ البنين از قبيله كِلاب، ازدواج كن كه در عرب، شجاع‌تر از پدران او نيست.

امام عليه السلام نيز با او ازدواج كرد. هنگامى كه واقعه كربلا پيش آمد، شمر بن ذى الجوشن كِلابى، به عبّاس عليه السلام و برادرانش گفت: خواهرزادگان من، كجا هستند؟

امّا آنان، پاسخش را ندادند. حسين عليه السلام به برادرانش فرمود: «پاسخ او را بدهيد. هر چند فاسق است؛ امّا يكى از دايى‌هاى شماست».[١]

آنان به او گفتند: چه مى‌خواهى؟

گفت: به سوى من بياييد كه شما، در امان هستيد. خود را با برادرتان، به كُشتن ندهيد.

آنان به او گفتند: رويت زشت باد و آنچه آورده‌اى نيز، زشت باد! آيا سَرور و برادرمان را رها كنيم و به امان تو در آييم؟!

عبّاس عليه السلام و سه برادرش، در آن روز، كشته شدند.[٢]

[١] إنَّ شِمرَ بنَ ذِي الجَوشَنِ أقبَلَ فِي الرَّجّالَةِ نَحوَ الحُسَينِ عليه السلام؛ فَأَخَذَ الحُسَينُ عليه السلام يَشُدُّ عَلَيهِم فَيَنكَشِفونَ عَنهُ، ثُمَّ إنَّهُم أحاطوا بِهِ إحاطَةً، وأقبَلَ إلَى الحُسَينِ عليه السلام غُلامٌ مِن أهلِهِ، فَأَخَذَتهُ اختُهُ زَينَبُ ابنَةُ عَلِيٍّ لِتَحبِسَهُ، فَقالَ لَهَا الحُسَينُ عليه السلام: احبِسيهِ، فَأَبَى الغُلامُ وجاءَ يَشتَدُّ إلَى الحُسَينِ عليه السلام، فَقامَ إلى جَنبِهِ.

قالَ: وقَد أهوى بَحرُ بنُ كَعبِ بنِ عُبَيدِ اللَّهِ- مِن بَني تَيمِ اللَّهِ بنِ ثَعلَبَةَ بنِ عُكابَةَ- إلَى الحُسَينِ عليه السلام بِالسَّيفِ، فَقالَ الغُلامُ: يَا بنَ الخَبيثَةِ! أتَقتُلُ عَمّي؟ فَضَرَبَهُ بِالسَّيفِ، فَاتَّقاهُ الغُلامُ بِيَدِهِ فَأَطَنَّها إلَّا الجَلدَةَ، فَإِذا يَدُهُ مُعَلَّقَةٌ، فَنادَى الغُلامُ: يا امَّتاه.

فَأَخَذَهُ الحُسَينُ عليه السلام فَضَمَّهُ إلى صَدرِهِ، وقالَ: يَا بنَ أخي، اصبِر عَلى ما نَزَلَ بِكَ، وَاحتَسِب في ذلِكَ الخَيرَ، فَإِنَّ اللَّهَ يُلحِقُكَ بِآبائِكَ الصّالِحينَ؛ بِرَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله وعَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ، وحَمزَةَ وجَعفَرٍ، وَالحَسَنِ بنِ عَلِيٍّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِم أجمَعينَ ٤٠٧

( تاريخ الطبرى: ج ٥ ص ٤٥٠، الكامل فى التاريخ: ج ٢ ص ٥٧١).

[٢] در مثير الأحزان، اين افزوده آمده است:« همچنين حسين عليه السلام گفت:" خدايا! اگر هم تا مدّتى‌[ از زندگى‌] برخوردارشان ساختى، آنها را دچار تفرقه و گروه گروه كن و هر يك را به راهى ببر و هيچ گاه از آنان، راضى مباش"».