گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١١١ - دو عطا و رزق
مىگشت-، به تناسب افراد، مبلغى بين سيصد تا دو هزار درهم در سال بود، كه مقدار حدّ اكثر آن، «شرف العطاء» ناميده مىشد و به افرادى كه داراى ويژگىهاى برجستهاى مانند شجاعت و رشادت فراوان بودند، پرداخت مىگرديد.
بنا بر اين، اصلىترين منابع درآمد مالى و تأمين زندگى مردم كوفه، در دست حاكميت بود و اكثر مردم براى امرار معاش، راهى جز همكارى با حكومت نداشتند.
به نظر مىرسد كه نظام ادارى و اقتصادى موجود در كوفه، مؤثّرترين عامل در روىگردانى مردم از نهضت امام حسين عليه السلام و پيوستن آنان به هواداران حكومت بود، چنان كه ابن زياد، پس از ورود به كوفه و ايراد يك سخنرانى سياسى، از نظام ادارى و اقتصادى اين شهر براى تهديد و تطميع مردم، نهايت بهره را برد. متن گزارش طبرى در اين باره، چنين است:
ابن زياد، بر رؤسا و مردم، سخت گرفت و گفت: به رؤساى قبايل بنويسيد: هر كس از مخالفان امير مؤمنان و حَروريه (خوارج) و اهل ترديد- كه كارشان اختلافافكنى و نفاق و تشتّت است-، در ميان شما باشد و اماننامه بنويسد، در امان است؛ امّا هر كس اماننامه ننويسد، بايد كسى از رؤسا، او را ضمانت كند كه با ما مخالفتى نمىكند و بر ما خروج نمىنمايد، و اگر چنين نكند، ذمّهام از او برى است و خون و مالش حلال است و خونش ريخته مىشود.
اگر در تحت رياست بزرگ قبيلهاى، كسى بر امير مؤمنان خروج كند و وى، او را براى ما نفرستد، بر درِ خانهاش به دار آويخته مىشود و از مقرّرى، محروم مىگردد و به منطقه «الزاره» (بيشه شيران) در عُمان، فرستاده مىشود[١].
همچنين هنگامى كه مسلم بن عقيل عليه السلام به همراه سپاه خود، قصر ابن زياد را محاصره كرد و او را در فشار قرار داد، يكى از شگردهاى موفّق ابن زياد، اين بود كه از طريق اشراف كوفه و رؤساى قبايل، به سپاهيان مسلم، پيغام داد كه اگر دست از يارى او بردارند و در صف فرمانبران در آيند، به عطاى آنان خواهد افزود؛ ولى در صورت
[١] نور العين: ص ٥٠.