خدا صلى اللَّه عليه و آله، حرمت او را پاس داشته و تو را حفظ كرده‌ايم. به خدا سوگند، اگر مى‌دانستم كه كشته مى‌شوم و زنده مى‌شوم و آن گاه، سوزانده مى‌شوم و خاكسترم را به باد مى‌دهند و اين را هفتاد مرتبه با من مى‌كنند، باز از تو جدا نمى‌شدم تا مرگم را پيشِ روى تو ببينم. پس چگونه اين كار را نكنم، در حالى كه فقط يك مرگ است و يك كشته شدن و پس از آن، كرامت جاويدِ بى‌پايان؟!

بى‌ترديد، تو مرگت را ديدى و براى امامت از خود گذشتگى كردى و كرامت خدا را در سراى ماندن، ديدى. خداوند، ما را با شما، جزو شهيدان، محشور كند و همراهى با شما را در بالاترين درجه قرب به خدا، روزى‌مان سازد!

سلام بر بِشر بن عمر حَضرَمى! خداوند، گفته‌ات به حسين عليه السلام را سپاس گزارد كه چون به تو اجازه بازگشت داد، گفتى: درندگان، مرا زنده زنده بخورند، اگر از تو جدا شوم و از قافله‌ها حال تو را بپرسم و تو را با كمىِ ياورانت، وا گذارم! اين، هرگز نمى‌شود.

سلام بر يزيد بن حُصَين هَمْدانىِ مِشرَقىِ قارى؛ كشته و بر خاك افتاده به شمشير مَشرَفى!

اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وآلِهِ فيكَ، وَاللَّهِ لَو أعلَمُ أنّي اقتَلُ ثُمَّ احيى ثُمَّ احَرُق ثُمَّ اذرى، ويُفعَلُ بي ذلِكَ سَبعينَ مَرَّةً ما فارَقتُكَ، حَتّى ألقى حِمامي دونَكَ، وكَيفَ لا أفعَلُ ذلِكَ وإنَّما هِيَ مَوتَةٌ أو قَتلَةٌ واحِدَةٌ، ثُمَّ هِيَ بَعدَهَا الكَرامَةُ الَّتي لَا انقِضاءَ لَها أبَداً».

فَقَد لَقيتَ حِمامَكَ، وواسَيتَ إمامَكَ، ولَقيتَ مِنَ اللَّهِ الكَرامَةَ في دارِ المُقامَةِ، حَشَرَنَا اللَّهُ مَعَكُم فِي المُستَشهَدينَ، ورَزَقَنا مُرافَقَتَكُم في أعلى عِلِّيّينَ.

السَّلامُ عَلى بِشرِ بنِ عُمَرَ الحَضرَمِيِّ، شَكَرَ اللَّهُ لَكَ قَولَكَ لِلحُسَينِ وقَد أذِنَ لَكَ فِي الانصِرافِ: «أكَلَتني إذَنِ السِّباعُ حَيّاً إن فارَقتُكَ وأسأَلُ عَنكَ الرُّكبانَ، وأخذُلُكَ مَعَ قِلَّةِ الأَعوانِ، لا يَكونُ هذا أبَداً».

السَّلامُ عَلى يَزيدَ بنِ حُصَينٍ الهَمدانِيِّ المِشرَقِيِّ القاري، المُجَدَّلِ بِالمَشرَفِيِّ.