دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٦٣ - ٣/ ٤ بيرون رفتن طلحه و زبير به قصد مكه

متمايل سازد و در دل‌هاى ما و شما شكيبايى اندازد!

[سپس فرمود:] خداىْ رحمت كند كسى را كه چون حقّى را بيند، آن را يارى دهد و چون ستمى را بيند، آن را دور سازد و براى صاحب حق [در ستاندن حق‌]، ياور باشد!

٣/ ٤

بيرون رفتن طلحه و زبير به قصد مكّه‌

در پى رفت و آمدهاى چند روزه طلحه و زبير به نزد امام على ٧ براى دستيابى به پاره‌اى از سِمَت‌هاى حكومتى‌[١] و گرفتن امتيازهاى مالى و در حالى كه اين گفتگوها نتيجه‌اى جز تن ندادن امام ٧ به خواسته‌هاى آنان دربرنداشت، بدانان خبر رسيد كه عايشه در مكّه اعلان رويارويى با امام ٧ كرده و از كُشندگان عثمان، برائت جسته است. از سوى ديگر، برخى از كارگزاران عثمان، از ترس حسابرسى امام ٧ به همراه اموالى كه از بيت المالْ غارت كرده بودند، به سوى مكّه گريختند. از اين رو، طلحه و زبير نيز تصميم گرفتند به مكّه بروند و در آن جا رويارويى خود را با حكومت امام ٧ اعلام كنند. آن دو نزد امام ٧ آمده بودند و اين نيّت را در دل داشتند.

٢١٠٦. الجمل: وقتى كه [طلحه و زبير] نزد على ٧ آمدند، گفتند: اى اميرمؤمنان! نزد تو آمده‌ايم تا براى رفتن به عمره، كسب اجازه كنيم.

[على ٧‌] بدانان اجازه نداد. گفتند: مدّت‌هاست كه عمره نرفته‌ايم. به ما اجازه رفتن بده.

[على ٧‌] بدانان فرمود: «به خدا سوگند، شما قصد عمره نداريد؛ بلكه قصد پيمان‌شكنى داريد و مى‌خواهيد به بصره برويد».

[١]. ر. ك: ص ٤٢٥( برترى جويى).