دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٣ - سخنى در بر حق بودن امام على در تمام جنگها

خدا بكُشد آن را كه با تو مى‌جنگد و دشمن باشد با كسى كه با تو دشمنى مى‌كند».[١] اين روايت نيز مشهور است و نزد محدّثان و اهل روايت، شناخته شده است و در كتب آنان ذكر شده است.

و نيز اين سخن پيامبر ٦ كه:

«مَن آذى عَلِيّا فَقَد آذاني، ومَن آذاني فَقَد آذَى اللّهَ تَعالى؛

آن كه على را اذيت كند، مرا اذيّت كرده است، و كسى كه مرا اذيت كند، خداوند متعال را اذيّت كرده است».[٢] پيامبر خدا با اين سخن، حكم كرد كه آزُردن على ٧ آزردن خداوند است و آزردن خداوند كه نامش شكوهمند است، هلاك كننده و بيرون برنده از ايمان است. خداوند عز و جل فرمود: «إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِى الدُّنْيَا وَ الْأَخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا؛[٣] بى گمان، كسانى كه خدا و پيامبر او را آزار مى‌رسانند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت مى‌كند و برايشان عذابى خفّت‌آور آماده ساخته است».

از اين گونه احاديث كه آورديم، با همان مضامينى كه بر حقّانيت اميرمؤمنان و خطاكارىِ مخالفانش دلالت كنند، بسيار است كه اگر بخواهيم همه را گرد آوريم، كتابى قطور مى‌شود و سخن به درازا مى‌كشد و آنچه در اين جا آورديم، براى اثبات حقّانيت و هدفى كه آرزو مى‌كنيم، بس است اگر خداوند متعال بخواهد.[٤]

همچنين در پى گفتار شيخ مفيد، اين سخن ابن ابى الحديد، درخورِ توجّه است كه مى‌گويد:

[١]. الكافئة: ص ٣٦ ح ٣٧، الاحتجاج: ج ١ ص ٣٣٠ ح ٥٥، بشارة المصطفى: ص ١٦٦، الاصابة: ج ٣ ص ٨٢ ش ٣٢٥٤ و ج ٢ ص ٣٧٣ ش ٢٥٦٠، اسد الغابة: ج ٢ ص ٢٣٨ ش ١٥٨٩.

[٢]. ذخائر العقبى: ص ١٢٢، المعيار والموازنة: ص ٢٢٤، الإفصاح: ص ١٢٨، العدد القويّة: ص ٢٤٨ ح ٥٠.

[٣]. احزاب، آيه ٥٧.

[٤]. الجمل: ص ٧٩ و ٨٢.