گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨١٨ - ٣/ ٣ گزارش«منتخب التواريخ»
آن كه لحد مخدّره را از بنياد، تعمير كردند. اوقات نماز كه مىشد، سيّد، بدن مخدّره را بر بالاى شىء نظيفى مىگذاشت. بعد از فراغ، باز بر مىداشت و بر زانو مىنهاد تا آن كه از تعمير قبر و لحد، فارغ شدند. سيّد، بدن مخدّره را دفن كرد و از معجزه اين مخدّره در اين سه روز، سيّد، نه محتاج به غذا شد و نه محتاج به آب و نه محتاج به تجديد وضو. بعد كه خواست مخدّره را دفن كند، سيّد دعا كرد خداوند، پسرى به او مرحمت نمايد. دعاى سيّد، مستجاب شد و در اين سنّ پيرى، خداوند به او پسرى مرحمت فرمود، مسمّا به سيّد مصطفى.
بعد، والى، تفصيل را به سلطان عبد الحميد نوشت. او هم توليت زينبيّه و مرقد شريف رقيّه و مرقد شريف امّ كلثوم و سَكينه را به او واگذار نمود و فعلًا هم آقاى حاجى سيّد عبّاس پسر آقا سيّد مصطفى پسر آقا سيّد ابراهيم سابق الذكر، متصدّى توليت اين اماكن شريفه است. انتهى. و گويا اين قضيّه در حدود سنه هزار و دويست و هشتاد بوده است[١].
با توجّه به آنچه در اين گزارش آمده كه «بزرگان و علماى شيعه و سنّى، شاهد ماجرا بودهاند»، نكته قابل تأمّل، اين است كه با آن كه انگيزه براى نقل و ثبت اين گونه حوادث، فراوان است، هيچ كس جز متولّيان حرم، اين حادثه مهم را نقل نكرده و شخصيتى مانند سيّد محسن امين، با اين كه در منطقه حضور داشته، در گزارش خود، اشارهاى به اين ماجرا ننموده و درباره اين بارگاه، تنها نوشته است:
رقيّه، دختر حسين عليه السلام، قبرى به او منسوب است و مشهدى كه در محلّه العماره دمشق، زيارتگاه است. خدا به درستى آن، آگاهتر است. ميرزا على اصغرخان [اتابك، امين السلطان]، وزير اعظم ايران، به سال ١٣٢٣ ق، آن را بازسازى كرده و در بالاى در، تاريخ بازسازى را حَك كردهاند كه در آن، اين اشعار آمده است:
مرتبهاى عالى است براى على
وزير اعظمِ ايران كه تجديد كننده است.
[١] مصباح المتهجّد: ص ٧٨٧. نيز، ر. ك: العُدد القويّهَ: ص ٢١٩ ح ١١.