دفن اجساد سپاه خود، مانده و از اهل غاضريه از بنى اسد- كه على القاعده با فاصله‌اى از ميدان نبرد، مستقر بوده‌اند- نيز بعيد است كه در اين فرصت كوتاه، جرئت يا امكان حضور داشته‌اند، مگر اين كه بگوييم مقصود از يك روز بعد از شهادت، روز دوازدهم است.

در باره جزئيات مربوط به دفن سيّد الشهدا و اصحاب آن بزرگوار نيز آنچه بر سرِ زبان‌ها مشهور گرديده، در منابع معتبر كهن حديثى و تاريخى وجود ندارد. تنها در كتاب الدمعة الساكبة، ضمن گزارش مفصّلى آمده كه: بنى اسد، هنگامى كه براى دفن امام عليه السلام و يارانش آمدند، عربى باديه‌نشين را ديدند و او آنها را براى دفن شهدا راه‌نمايى كرد، تا اين كه به بدن سيّد الشهدا رسيد. در آن هنگام، به شدّت گريست و نگذاشت آنها، پيكر امام حسين عليه السلام را دفن كنند و فرمود:

مَعى مَن يُعينُنى.

با من كسى هست كه يارى‌ام كند.

آن گاه دستانش را زير كمر شريف امام حسين عليه السلام قرار داد و فرمود:

بِسمِ اللَّهِ و بِاللَّهِ و فى سَبيلِ اللَّهِ و عَلى مِلّةِ رَسولِ اللَّهِ. هذا ما وَعَدَنا اللَّهُ تعالى ورَسُولُهُ و صَدَقَ اللَّهُ و رَسُولُهُ. ما شاءَ اللَّهُ. لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلّا باللَّهِ العَلىِّ العَظيمِ.

به نام خدا و به خدا و در راه خدا و به آيين پيامبر خدا. اين، همان چيزى است كه خداوندِ والا و پيامبرش به ما وعده داده بودند و خداوند و پيامبرش راست گفته‌اند. هر چه خدا بخواهد! هيچ نيرو و توانى جز از جانب خداى والا نيست.

آن گاه جنازه را به تنهايى، داخل قبر گذاشت و هيچ يك از آنها با وى همكارى نكردند. سپس صورتش را به گلوى شريف امام عليه السلام گذاشت و در حالى كه مى‌گريست، مى‌فرمود:

طُوبى لِأرضٍ تَضَمَّنت جَسَدَكَ الشَّريفَ، أمَّا الدُّنيا فَبَعدَكَ مُظلِمَةٌ و الآخِرَةُ فَبِنُورِكَ مُشرِقَةٌ. أمّا الحُزنُ سَرمَدٌ و اللَّيلُ فَمُسَهَّدٌ حَتّى يَختارَ اللَّهُ لى دارَكَ الَّتى أنتَ مُقيمٌ بِها، فَعَليكَ مِنّى السَّلامُ يا بنَ رَسولِ اللَّهِ و رَحمَةُ اللَّهِ و بَرَكاتُهُ.