گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٤٩ - ٢ نكته فقهى
به مكّه و خروج از مكّه در موسم حج، گفته است:
از خبرهاى گذشته، برايت روشن شد كه امام حسين عليه السلام از ترس كشته شدن، از مدينه به مكّه گريخت و همين طور، پس از آن كه دريافت آنها مىخواهند غافلگيرانه او را بكُشند، از مكّه هم رفت تا جايى كه برايش فراهم نشد كه حجّش را به پايان ببرد. پس او- كه جان من و پدر و مادر و فرزندانم، فداى او باد!- از احرام، خارج شد و نگران و چشمانتظار، از مكّه بيرون رفت. آنان- كه خدا لعنتشان كند!- همه مناطق را بر او تنگ كردند و جايى براى گريز او نگذاشتند.
در كتابهاى معتبرى ديدم كه يزيد، عمرو بن سعيد بن عاص را با سپاهى عظيم، راهى كرد و او را مسئول حج قرار داد و امير حج گزاران كرد، در حالى كه به او سفارش كرده بود كه امام حسين عليه السلام را پنهانى دستگير كند و اگر نشد، ترور كند. عمرو بن سعيد، سى تن از امَويان شيطانْصفت را در لا به لاى حجگزاران فرستاد و دستور داد كه در هر حال و وضعيتى كه ممكن شد، امام حسين عليه السلام را بكشند؛ ولى امام عليه السلام زمانى كه متوجّه ماجرا شد، از احرام حج، بيرون آمد و عمره تمتّع را به عمره مفرده تبديل كرد[١].
ولى اين سخن، قابل قبول نيست؛ زيرا:
اوّلًا، روايت معاوية بن عمّار و نيز روايت ابراهيم بن عُمَير يمانى- كه از نظر سند، معتبرند-، به روشنى دلالت دارند كه عمره امام حسين عليه السلام، عمره مفرده بوده، نه عمره تمتّع. بنا بر اين، امام عليه السلام هنگام خروج از مكّه، اساساً مُحرِم نبوده و از اين جهت، مشكلى نداشته است. متن روايت معاوية بن عمّار، اين است كه وى از امام صادق عليه السلام پرسيد: تفاوت كسى كه عمره تمتّع انجام مىدهد، با عمرهگزار مفرده چيست؟
ايشان فرمود:
إنَّ المُتَمَتِّعَ مُرتَبِطٌ بِالحَجِّ، وَ المُعتَمِرُ إذا فَرَغَ مِنها ذَهَبَ حَيثُ شاءَ، و قَدِ اعتَمَرَ
[١] ر. ك: نقشه شماره ٣ در پايان كتاب.