زياد شدن اين روزهايم را، و رسيدن به اين شهادتگاه را، و اين كه مرا از كسانى قرار دهى كه دعوت شدند و طاعت و دوستى و يارى آنان را اجابت كردند و اين كه آن را با آسايشى به همين زودى و با شتاب، به من نشان دهى، كه تو بر هر چيزى توانايى".

آن گاه سرت را به سمت آسمان، بلند كن و بگو:" به تو پناه مى‌برم از اين كه از كسانى باشم كه ايّام تو را آرزو نمى‌كنند. پس پناهم ده- اى معبودم- به رحمت خودت از اين".

اى ابن سِنان! اين، بهتر است از فلان و فلان حج و فلان و فلان عمره كه به صورت داوطلبانه انجام دهى و مالت را براى آن هزينه كنى و بدنت را به زحمت و رنج بيندازى و از خانواده و فرزندانت جدا شوى.

بدان كه هر كس اين نماز را در اين روز بگزارد و اين دعا را با اخلاص بخواند و اين عمل را با يقين و صدق انجام دهد، خداوند متعال، ده خصلت به او مى‌بخشد كه از جمله آنهاست: خداوند، او را از مرگ بد، نگه مى‌دارد، و از بدى‌ها و نادارى در امان مى‌دارد، و هيچ دشمنى را بر او چيره نمى‌كند تا بميرد، و او را از ديوانگى و بيمارىِ جُذام و پيسى در خودش و فرزندانش تا چهار پشت، حفظ مى‌كند، و راه نفوذ شيطان و دوستانش را بر او و نسلش تا چهار پشت مى‌بندد».

ابن سِنان مى‌گويد من باز گشتم، در حالى كه مى‌گفتم: ستايش، از آنِ خدايى است كه با شناخت شما و دوستى‌تان، بر من منّت گذاشت و از او درخواست مى‌كنم كه مرا به منّت و رحمتش بر فرمان‌بردارى از شما در واجباتم يارى كند.[١]

[١] بَينا أنَا وفاطِمَةُ وَالحَسَنُ وَالحُسَينُ عِندَ رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله، إذِ التَفَتَ إلَينا فَبَكى، فَقُلتُ: ما يُبكيكَ يا رَسولَ اللَّهِ؟

فَقالَ: أبكي مِمّا يُصنَعُ بِكُم بَعدي. فَقُلتُ: وما ذاكَ يا رَسولَ اللَّهِ؟

قالَ: أبكي مِن ضَربَتِكَ عَلَى القَرنِ، ولَطمِ فاطِمَةَ خَدَّها، وطَعنَةِ الحَسَنِ في الفَخِذِ، وَالسَّمِّ الّذي يُسقى، وقَتلِ الحُسَينِ.

قالَ: فَبَكى أهلُ البَيتِ جَميعاً ٨٢٨

( الأمالى، صدوق: ص ١٩٧ ح ٢٠٨، المناقب، لابن شهرآشوب: ج ٢ ص ٢٠٩).