٢٨٨. تاريخ الطبرى‌- به نقل از حُمَيد بن مسلم-: هنگامى كه تشنگى بر حسين عليه السلام و يارانش سخت شد، برادرش عبّاس بن على بن ابى طالب عليه السلام را فرا خواند و او را با سى سوار و بيست پياده، با بيست مَشك، روانه كرد. آنان، شبْ‌هنگام، خود را به نزديكى آب رساندند و پيشاپيش آنان، نافِع بن هِلال جَمَلى، پرچم را مى‌بُرد.

عمرو بن حَجّاج زُبيدى گفت: كيست؟

پس [جلوتر] آمد و گفت‌[١]: براى چه آمده‌اى؟

گفت: آمده‌ايم تا از اين آبى كه ما را از آن، باز داشته‌ايد، بنوشيم.

عمرو گفت: بنوش. گوارايت باشد!

نافِع گفت: نه. به خدا سوگند، قطره‌اى از آن نمى‌نوشم، در حالى كه حسين عليه السلام و اين گروه از يارانش كه مى‌بينى، تشنه هستند.

آنان، بر نافع در آمدند. عمرو بن حَجّاج گفت: سيراب كردن اين دسته، راهى ندارد. ما براى آن كه آنان را از آب، باز بداريم، اين جا گماشته شده‌ايم. هنگامى كه ياران نافِع به او نزديك شدند، به پيادگانش گفت: مَشك‌هايتان را پُر كنيد.

پيادگان، دويدند و مَشك‌هايشان را پُر كردند. عمرو و يارانش هم به سوى آنها دويدند. عبّاس بن على عليه السلام و نافِع بن هِلال نيز به آنان، حمله كردند و آنها را [از آسيب رساندن به پيادگان‌] باز داشتند. سپس به جايگاهشان باز گشتند و گفتند: برويد. آن گاه، در دفاع از آنان، رو به روى عمرو بن حَجّاج ايستادند. عمرو و يارانش، به آنان حمله كردند و آنان را مقدارى [عقب‌] راندند. سپس مردى از قبيله صُدا، از ياران عمرو بن حَجّاج، نيزه‌اى از نافِع بن هِلال خورد و گمان كرد كه چيزى نيست؛ امّا زخم آن، چرك كرد و به سبب همان، مُرد. ياران حسين عليه السلام با مَشك‌ها آمدند و برايش، آب‌

[١] باتَ الحُسَينُ عليه السلام وأصحابُهُ طولَ لَيلِهِم يُصَلّونَ ويَستَغفِرونَ ويَدعونَ ويَتَضَرَّعونَ، وخُيولُ حَرَسِ عَدُوِّهِم تَدورُ مِن وَرائِهِم، عَلَيها عَزرَةُ بنُ قَيسٍ الأَحمَسِيُّ، وَالحُسَينُ عليه السلام يَقرَأُ:

« وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ‌\^ ما كانَ اللَّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلى‌ ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ)، وتتمّتها: ٣١١( ... وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ) ٣١٢( البداية والنهاية: ج ٨ ص ١٧٧).