گزيده شهادت نامه امام حسين بر پايه منابع معتبر - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٩ - ٣ روضة الشهدا
بدون سند را با هم در آميخت. تازگى سبْك، فارسى بودن و نيز انگيزه مؤلّف براى خوانده شدن كتابش در مجالس عزا، موجب شد كه كتاب كاشفى، نه يك اثر تاريخى، بلكه يك اثر تبليغى و حتّى تخيّلى، شمرده شود.
متأسّفانه عدم توجّه به اين مطلب و قرائت و استنساخ چندين باره آن- تا آن جا كه سخنرانان مجالس سوگوارى امام حسين عليه السلام را، «روضهخوان» ناميدند-، زمينه ورود بسيارى از اطّلاعات نادرست اين كتاب را به فرهنگ عاشورا فراهم ساخت و در موارد متعدّدى، «زبان حال»، جانشين «زبان قال» حماسهسرايان كربلا گشت.
مصحّح و حاشيهنگار كتاب، علّامه ميرزا ابو الحسن شَعرانى، نيز در مقدّمهاش بر كتاب، به اين موضوع، اشاره كرده است:
از نقل ضعيف در روضة الشهدا، عجب نبايد داشت؛ چون در اداى مقصود واعظ، قوى است، اگر چه براى مقصود مورّخ، كافى نيست[١].
پيش از شعرانى نيز، ميرزا عبد اللَّه افَندى، همكار عالم و كتابشناس علّامه مجلسى، اكثر روايات اين كتاب و بلكه همه آن را مأخوذ از كتب غير مشهور و غير قابل اعتماد دانسته است.[٢] علّامه سيّد محسن امين عاملى نيز اين سخن را تأييد نموده است.[٣] محدّث نورى، برخى گزارشهاى كتاب را بدون پشتوانه تاريخى خوانده[٤] و شهيد مطهّرى، آن را پر از دروغ، و تأليف و نشر اين كتاب را مانع مراجعه به منابع اصلى و مطالعه تاريخ واقعى امام حسين عليه السلام دانسته است.[٥] شهيد سيّد محمّد على قاضى طباطبايى نيز مطالب آن را به جهت تعارض با مقاتل معتبر، بىارزش و از درجه اعتبار، ساقط مىداند.[٦] نمونههاى متعدّدى از اخبار غير قابل باور را مىتوان در
[١] روضة الشهدا: ص ٦( مقدّمه مصحّح).
[٢] رياض العلماء: ج ٢ ص ١٩٠.
[٣] أعيان الشيعة: ج ٦ ص ١٢٢.
[٤] لؤلؤ و مرجان: ص ٢٨٧- ٢٨٨.
[٥] حماسه حسينى: ج ١ ص ٥٤.
[٦] تحقيق در باره اوّلْ اربعين حضرت سيّد الشهدا عليه السلام: ص ٦٦.