١٥٢٨. امام على ٧ در سفارش‌نامه‌اش به مالك‌اشتر (بر پايه گزارش تحف‌العقول): يتيمان و زمينگيران و كهن‌سالانى را كه چاره‌اى ندارند و خود را در معرض سؤال قرار نمى‌دهند، برعهده گير. براى آنان، روزى مستمر قرار ده؛ چرا كه آنان، بندگان خدايند و به خداوند، تقرّب جوى، با رها ساختن آنان و قرار دادن آنها در جايگاهشان، از جهت روزى و حقوق، كه كار، با نيّت صادقْ خالص گردد.

آن‌گاه، بدان كه جان‌هاى مردم يا برخى از آنان، آرامش نيابد كه خواسته‌هايشان را غايبانه برآورى، بدون آن‌كه حضورى با نيازمندى‌ها درگير شوى، و اين بر زمامداران، گران است و حق، تمامش گران است، و گاه خداوند، آن را سبُك گرداند، بر گروه‌هايى كه فرجام [نيك‌] را جويند و خودشان را به شكيبايى وا دارند؛ و به راست بودن وعده خداوند درباره آنان كه شكيبايى كنند و اخلاص ورزند، اطمينان داشته باشند. پس، از اينان باش و از خداوند، مدد جو.

١٥٢٩. امام على ٧ در سفارش‌نامه‌اش به مالك اشتر، در بيان طبقات مردم: بدان كه مردم، طبقاتى دارند. پس طبقه فرودست، از نيازمندان و تهى‌دستان‌اند كه شايسته است يارى رساندن و كمك كردن به آنان؛ در نزد خداوند، براى هر يك از اين اصناف، گشايشى است، و هريك را بر زمامدار، حقّى است، به اندازه‌اى كه او را سامان بخشد.

١٥٣٠. امام على ٧ از نامه‌اش به يكى از كارگزاران كه او را براى گرفتن ماليات فرستاده بود: براى تو در اين ماليات‌ها، نصيبى معيّن و حقّى آشكار و شريكانى نيازمند و تهى‌دستانى حاجتمند است. به درستى كه ما حقّ تو را كامل ادا مى‌كنيم. تو هم حقوق آنان را كامل ادا كن؛ و گرنه، در روز رستاخيز، پُر دشمن‌ترينِ مردم خواهى بود؛ و بدا به حال كسى كه نزد خداوند، دشمنانش تهى‌دستان، تنگ‌دستان، درخواست كنندگان، رانده‌شدگان، بدهكاران و در راه‌ماندگان باشند.

١٥٣١. دعائم الإسلام: به درستى كه [على ٧‌] به مخنف بن سليم ازدى كه او را براى گردآورى ماليات‌ها فرستاده بود، به سفارشى طولانى سفارش كرد. او را به پرواى خدا فرمان داد