دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩ - ٣/ ٢ حقمدارى

و خود را سپرى براى انجام يافتن وعده‌ها قرار ده؛ چرا كه مردم، با اختلاف خواسته‌ها و آراى گوناگون، آن سان كه وفاى به عهد را بزرگ مى‌شمارند و بر آن پايبندند، بر هيچ يك از واجبات الهى اتّفاق عملى ندارند. مشركان نيز جدا از مسلمانان در ميان خود، بدان ملتزم بودند؛ چرا كه فرجام تباه پيمان شكنى را بر خويش گران مى‌شمردند. از اين رو، در امان‌هايت خيانت مورز، پيمان هايت را نقض نكن، و با دشمنت، نيرنگ مكن.

ر. ك: ص ٣٢١ (نيرنگ).

٣/ ٢

حق‌مدارى‌

١٣٥٤. امام على ٧: برترينِ مردمان نزد خداوند، كسى است كه رفتار بر پايه حق گرچه او را به سختى اندازد، برايش دوست داشتنى‌تر از باطل است؛ گرچه برايش سودآور شود.

١٣٥٥. امام على ٧: در نظر گرفتنِ حق به سود كسى، شما را باز ندارد كه حق را به زيان او به پا داريد.

١٣٥٦. الإرشاد: هنگامى كه امير مؤمنان، عزم سفر به سوى بصره كرد، در يكى از روستاهاى مدينه به نام «رَبَذه»[١] فرود آمد. بازمانده حاجيان، او را ملاقات كردند و نزد او گِرد آمدند تا سخنان او را كه در خيمه‌اش بود، بشنوند.

[١]. ر. ك: ج ٢ ص ٢٠٥.