دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣١ - ٢/ ٥ عبد الله بن زبير

و احترام معاويه هم قرار نگرفت. او پس از مرگ معاويه، با يزيد، بيعت نكرد و براى حفظ جان خود، در مكّه ساكن شد و بعدها بر مكّه تسلّط يافت.

لشكريان يزيد به مكّه حمله بردند تا مقاومت عبد اللّه را درهم شكنند. در اين حمله، كعبه آتش گرفت و خراب شد؛ ليكن چون در همين زمان، خبر مرگ يزيد به مكّه رسيد، عبد اللّه، جان سالم به در بُرد.

عبد اللّه، پس از مرگ يزيد، در سال ٦٤ هجرى، ادّعاى خلافت كرد و بر حجاز و يمن و عراق و خراسان مسلّط شد.

او از عبد اللّه بن عبّاس و محمّد بن حنفيه بيعت خواست؛ ولى آنان روى برتافتند. از اين رو، تصميم گرفت آن دو را آتش بزند؛ ليكن با حمله [ياران‌] مختار، آن دو از مرگ نجات پيدا كردند.

در زمان خلافت عبد الملك بن مروان، در سال ٧٣ هجرى، با حمله حَجّاج به مكّه و مسجد الحرام، عبد اللّه بن زبير، كشته و سپس به دار كشيده شد.

٢٠٩٠. شرح نهج البلاغة: از جمله كسانى كه از على ٧ كناره گرفتند و در شمارِ دشمنانش درآمدند، عبد اللّه بن زبير است. على ٧ مى‌فرمود: «زبير، هميشه از ما اهل بيت بود