دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢٩ - ٢/ ٥ عبد الله بن زبير

او نوه ابوبكر بود و در انحراف پدرش از مسير حق و برپا كردن جنگ جمل، نقشى اساسى داشت.

امام على ٧ درباره او فرمود:

زبير، هميشه از مااهل‌بيت بود تا زمانى‌كه فرزند نامباركش، عبداللّه، بزرگ‌شد.

او بعد از قتل عثمان، بسيار تلاش مى‌كرد تا پدرش را به خلافت برساند؛ ولى در كار خود، موفّق نشد. او حلقه اتّصال عايشه از يك سو، و زبير و طلحه از سوى ديگر بود.

او حتّى هنگامى كه زبير قصد كناره‌گيرى از جنگ جمل را داشت، به انواع حيله‌هاى اخلاقى و احساسى دست زد تا پدر را منصرف كند.

در جنگ جمل، زمانى كه كسى اطراف شتر عايشه نمانده بود، عبد اللّه، خودْ زمام شتر را به دست گرفت. او در جنگ تن به تن با مالك اشتر، به شدّت مجروح شد. گفته‌اند كه به كشتن مالك اشتر بسيار تمايل داشت، حتى اگر به قيمت جان خودش تمام شود. لذا در مواجهه با مالك اشتر مى‌گفت:

من و مالك را بكُشيد

و مالك را به همراه من به قتل رسانيد.

بعد از پايان جنگ، بنا به درخواست عايشه، امام على ٧ او را عفو كرد.

عبد اللّه بن زبير، شخص مغرور و مطرودى بود، به گونه‌اى كه حتى مورد توجّه‌