دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٢٥ - ٢/ ٤ زبير بن عوام

زبير، داماد ابو بكر بود؛ ولى سال‌هاى بسيارى از عمر خود را در كنار امام على ٧ گذراند. امام على ٧ درباره او فرمود:

زبير، هميشه از ما اهل بيت بود تا آن زمان كه فرزند نامبارك او، عبد اللّه، بزرگ شد.

و اين، خود نشان دهنده فتنه‌انگيزى عبد اللّه است كه به آن اشاره خواهد شد.

زبير در زمان عثمان، به ثروت بسيار زيادى دست يافت، به گونه‌اى كه هنگام مرگ، پنجاه هزار دينار، يك هزار اسب و يك هزار غلام و كنيز داشت؛ ولى عهده‌دار مقام و منصبى نبود.

زبير از كسانى بود كه به شورشيانى كه عليه عثمان قيام كرده بودند، كمك مى‌كرد و در حقيقت، خواهان قتل عثمان بود تا خود به خلافت برسد.

او پس از قتل عثمان، با امام على ٧ بيعت كرد؛ ولى چون امارتى به دست نياورد و افزون بر آن، از امتيازات دوران عثمان نيز محروم شد، در برابر امام على ٧ پرچم اعتراض برافراشت.[١] تحريك‌كننده او در اين موضعگيرى، پسرش عبد اللّه بود.

زبير به اتفاق طلحه با وانمود كردن انجام دادن عمره به سوى مكّه رفت‌[٢] و در آن‌جا با عايشه و ديگران هماهنگ شدند و آتش جنگ جمل را برافروختند. زبير،

[١]. ر. ك: ص ٤٢٥( برترى جويى) و ص ٥٠٧( شخصيّت سران ناكثين).

[٢]. ر. ك: ص ٥٦٣( بيرون رفتن طلحه و زبير به قصد مكّه).