دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠١ - فصل يكم پرهيز دادن پيامبر از نبرد با على

١٩٨٠. پيامبر خدا ٦: جنگ با تو اى على! نبرد با من است و آشتى با تو آشتى با من.

١٩٨١. امام على ٧: پيامبر خدا اين آيه را تلاوت كرد: «آنان اهل آتش‌اند و در آن، ماندگار خواهند بود».

گفته شد: اى پيامبر خدا! اهل آتش چه كسانى‌اند؟

فرمود: «هر كه پس از من با على بجنگد. آنان همراه با كافران، اهل آتش‌اند؛ چرا كه وقتى حق به سويشان آمد، بدان كفر ورزيدند. بدانيد كه على از من است. آن كه با او بجنگد، با من جنگيده است و پروردگارِ مرا به خشم آورده است».

آن گاه على ٧ را فرا خواند و فرمود: «اى على! جنگ با تو، جنگ با من است و آشتى با تو آشتى با من، و تو پس از من، نشانه [و امام‌] ميان من و امّتم هستى».

١٩٨٢. پيامبر خدا ٦: اى على! جنگ با تو، جنگ با من است، و آشتى با تو آشتى با من، و جنگ با من، جنگ با خداست. آن كس كه با تو آشتى كند، با من آشتى كرده است، و آن كس كه با من آشتى كند، با خداوند عز و جل آشتى كرده است.

١٩٨٣. الأمالى، طوسى به نقل از عطية بن سعد عوفى، از محدوج بن زيد ذهلى: او در ميان نمايندگان اعزامى قومش به سوى پيامبر ٦ بود. پيامبر خدا اين آيه را تلاوت كرد: «دوزخيان با بهشتيانْ يكسان نيستند. بهشتيان‌اند كه كامياب‌اند».

گفتم: اى پيامبر خدا! بهشتيان كيان‌اند؟

فرمود: «هر كه از من پيروى كند و پس از من تسليم [فرمان‌] اين مرد باشد».

[محدوج‌] مى‌گويد: سپس پيامبر خدا، دست على ٧ را كه در كنارش بود