دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣١ - ه نيايش به هنگام نبرد

ه نيايش به هنگام نبرد

١٧٩٣. امام صادق ٧: به درستى كه اميرمؤمنان هنگامى كه قصد نبرد مى‌كرد، اين نيايش‌ها را بر زبان مى‌آورد:

«بار خدايا! به درستى كه تو راهى از راه‌هايت را نشان دادى و خشنودى‌ات را در آن نهادى، و دوستانت را به سويش دعوت كردى و آن را برترين راه نزد خودت‌از جهت پاداش، وگرامى‌ترينِ آنها از جهت بازگشت، و دوست داشتنى‌ترينِ آنها نزد خودت از جهتِ روش قرار دادى. آن‌گاه در اين راه، از مؤمنان، جان و مالشان را خريدى كه در مقابل بهشت، در راه خدا پيكار كنند، مى‌كُشند و كشته مى‌شوند؛ [و اين،] وعده‌اى است حق از جانب تو.

پس مرا از آنانى قرار ده كه جانش را از او خريده‌اى و سپس، او به داد و ستدى كه با او داشتى، وفا كرد، پيمانى را نشكست و نقض نكرد و آن را تغيير نداد؛ بلكه پاسخى به محبّت‌هايت و براى نزديك شدن به تو قرارش داد.

پس آن را پايان كارم قرار ده و پايان عمرم را در اين راه، مقرّر ساز و در اين راه، شهادتى روزى‌ام كن كه سبب خشنودى تو گردد و لغزش‌هايم را بدان پاك گردانَد، و مرا در زمره زندگان كه از دست دشمنان و نافرمانان روزى خورده‌اند، در زير پرچم حقّ و هدايت، قرار ده كه در [راه‌] پيروزى بر آنان، گام بر مى‌دارد، پشت‌كننده [به نبرد] نيست، و شك‌آور نباشد.

بار خدايا! به تو پناه مى‌برم در اين هنگام، از ترس به هنگام وحشت‌ها و از سُستى به هنگام يورش قهرمانان، و از گناهى كه اعمالم را تباه سازد. پس، از روى شكْ باز ايستم، يا بدون يقين بگذرانم، و [در نتيجه‌] تلاشم بيهوده و عملم پذيرفته نشده باشد».

١٧٩٤. وقعة صفّين به نقل از تميم: [على ٧‌] هنگامى كه به سوى نبرد حركت مى‌كرد، نام خدا را به هنگام سوار شدن بر زبان مى‌آورد و مى‌گفت: «سپاسْ خدا را بر نعمت‌هايش‌