دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٧ - ب آرايش سپاه

و شكيبا به هنگام فرود آمدن بلاها، گِردِ پرچم حلقه مى‌زنند ... و بدانيد كه پاسداران، كسانى‌اند كه گِرد پرچم‌هاى خود، حلقه زنند و اطراف آن را نگه دارند و پيش و پس آن مى‌گردند و آن را ضايع نمى‌سازند؛ نه از آنْ پس مى‌مانند كه آن را به دشمن بسپارند، و نه از آن پيش مى‌افتند كه تنهايش گذارند.

ب آرايش سپاه‌

١٧٤٨. دعائم الاسلام درباره على ٧: او به هنگامى كه براى نبرد آماده مى‌شد، براى سپاه، [يگان‌هاى‌] راست و چپ و ميانه قرار مى‌داد كه خود، در ميانه بود و براى آنها رابطهايى معيّن مى‌كرد، و پيشروانى جلو مى‌فرستاد، و آنان را به آهسته سخن‌راندن و نيايش و خاطرجمعى و بيرون كشيدن شمشيرها و آشكار ساختن توان و نيرو، دستور مى‌داد، و به اين‌كه هر گروهى بر جاى خود قرار گيرد و اين‌كه هر كس يورش بَرَد، پس از يورش، به جاى خود برگردد.

١٧٤٩. دعائم الاسلام درباره على ٧: به درستى كه او به هنگامى كه عازم نبرد مى‌شد، دسته‌ها را آماده مى‌كرد و ميان قبيله‌ها جدايى مى‌افكند، و بر هر گروهى فردى را مى‌گماشت، صف‌ها را منظّم مى‌كرد و سواران را ستون ستون مى‌كرد. آن‌گاه به نبرد مى‌رفت.

١٧٥٠. امام على ٧ در بيان چگونگى نبرد: پياده‌ها و تير اندازها را جلو بيندازيد. پس آنان، [دشمن را] تيرباران كنند و دو طرف، با نيزه هجوم برند. سواره‌ها و نيروهاى ويژه را پناهِ پرچم و پيشروان قرار دهيد و جايگاه خود را به خاطر سوارى از دشمن كه‌