دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧١ - ٨/ ٩ كيفر ندادن بر پايه گمان و اتهام

١٧١٣. امام على ٧: آن‌كه از دشمنش بر [رفع‌] نيازمندى‌اش كمك جويد، از خواسته خود، دورتر شود.

٨/ ٨

موقعيت‌شناسى در برخورد با دشمنان‌

١٧١٤. امام على ٧: به كارگير با دشمنت انتظار توانايى و زمان‌شناسى را، تا پيروز گردى.

١٧١٥. امام على ٧: پيش از توانمندى، بر دشمن يورش مَبَر.

١٧١٦. امام على ٧: با كسى كه بر او قدرت ندارى، دشمنى را آشكار مساز.

١٧١٧. امام على ٧: به هنگام روى كردنِ دشمن، متعرّض او مشو؛ چرا كه روى كردنش او را بر تو يارى دهد، و به هنگام روى گرداندنِ دشمن، متعرّض او مشو؛ چرا كه روى گرداندنش تو را از كار او كفايت كند.

١٧١٨. امام على ٧: نابود كننده‌ترينِ چيزها براى دشمنت آن است كه به وى اعلام نكنى كه او را دشمن گرفته‌اى.

١٧١٩. امام على ٧ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: كُشنده‌ترين چيز براى دشمنت آن است كه به وى نفهمانى كه او را دشمن گرفته‌اى.

٨/ ٩

كيفر ندادن بر پايه گمان و اتّهام‌

١٧٢٠. الجمل: ابن عباس بر امير مؤمنان وارد شد و على ٧ آغاز [به سخن‌] كرد و فرمود: «اى ابن عباس! آيا نزد تو خبرى است؟».