دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٧ - ٧/ ٥ عزل قضات متخلف از رعايت آداب

١٦٥١. امام على ٧ به رفاعه: داورى مكن در حالى كه خشمگينى، و نيز آن‌گاه كه مستِ خوابى.

١٦٥٢. امام على ٧ در نامه‌اش به محمّد بن ابى بكر: و هرگاه در ميان مردمْ داورى مى‌كنى، در برابر آنان فروتنى كن و به نرمى رفتار نما و گشاده‌رو باش و در نگاه كردن به گوشه چشم و خيره‌شدن، با برابرى رفتار كن، تا بزرگان، به ستمگرى‌ات به سود آنان طمع نكنند و ناتوانان، از عدالت تو بر آنها نااميد مباشند.

١٦٥٣. امام على ٧: آن‌كه حرفه داورى را پيشه سازد، بايد ميان مردم در اشاره و نگاه و نشستن، برابرى كند.

١٦٥٤. امام على ٧: سزاوار است كه قاضى، توجّه به يكى از صاحبان دعوا به تنهايى را كنار گذارد و نگاه خودش را ميان آنان، عادلانه تقسيم كند، و مگذارد كه صاحب دعوايى بر ديگرى ستم روا دارد.

١٦٥٥. امام صادق ٧: مردى بر امير مؤمنان، فرود آمد و چند روزى نزد او توقّف كرد. آن‌گاه نزاعى را بر او عرضه داشت كه ابتدا به امير مؤمنان، يادآورى نكرده بود. امير مؤمنان به وى فرمود: «آيا تو يك طرف دعوايى؟». گفت: بلى. فرمود: «از نزد ما بيرون شو. به درستى كه رسول خدا نهى كرد كه يك طرف دعوا مهمان شود، مگر آن‌كه طرف ديگر دعوا با او باشد».

٧/ ٥

عزل قُضات متخلّف از رعايت آداب‌

١٦٥٦. عوالى اللآلى: به درستى كه اميرمؤمنان، ابوالاسود دئلى را به سِمت قضاوتْ منصوب كرد. سپس او را عزل كرد. [ابو الأسود] به وى گفت: چرا مرا عزل كردى، در حالى‌