از ميان لشكريانت، آن را كه از نظر تو براى خدا و پيامبر و امام خود، خيرخواه‌تر است، به فرماندهى برگزين؛ كسى كه دامنش پاك‌تر و بُردبارى‌اش بيشتر است؛ از ميان آنان‌كه دير به خشم آيند، و به پذيرش پوزش، تن دهند و بر ناتوانان رحمت آورند، و در برابر قوى‌دستان، سر فرود نياورند، و از آن كسان كه درشتى، آنان را بر نمى‌انگيزد و ناتوانى، آنان را بر جاى نمى‌نشانَد.

به آنان كه صاحب فتوّت و بزرگ منشى‌اند و از خاندانى پارسايند و از سابقه‌اى نيكو برخوردارند، نزديك شو. سپس به دليران و رزم‌آوران و بخشندگان و جوان‌مردانى كه بزرگوارى و خوبى‌ها را در خود فراهم آورده‌اند، نزديك باش. پس در كارهاى آنان، چنان بينديش كه پدر و مادر، نسبت به فرزندان خويش مى‌نگرند ...

پس در كار كارگزاران خويش بينديش و آنان را پس از آزمون، به كار گمار و به ميل خود و بدون مشورت، آنان را به كار مگير كه اين [خودسرى و خودرأيى‌]، شاخه‌هاى ستم و خيانت را گِرد آورد. چنين افرادى را از ميان كسانى كه تجربه و حيا دارند و از خاندان‌هاى شايسته كه در مسلمانى قدمتى بيشتر دارند، جستجو كن؛ زيرا كه آنان، داراى خُلق و خويى گرامى‌ترند و آبرويشان، محفوظتر و طمعشان، كم‌تر و عاقبت‌نگريشان، فزون‌تر است ...

البته در گزينش آنان، تنها به خواست و اطمينان و خوش‌گمانى خود، اعتماد مكن؛ چرا كه شخصيت‌ها براى جلب نظر زمامداران، به آراستن ظاهر و خوش‌خدمتى مى‌پردازند؛ ولى در پسِ آن، از خيرخواهى و امانتدارى نشانى نيست؛ ليكن آنان را به خدمتى كه براى كارگزاران نيكوكارِ پيش از تو عهده‌دار آن بوده‌اند، بيازماى و بر كسى اعتماد كن كه نيكوترين اثر را در ميان همكاران داشته و به امانتدارى، از همه شناخته شده‌تر است كه اين، نشانه خيرخواهى تو براى [دينِ‌] خدا و كسانى است كه كار آنها را بر عهده گرفته‌اى.

بر سرِ هريك از كارهايت رئيسى بگمار كه بزرگىِ كار، او را ناتوان نسازد و بسيارى‌اش، وى را پريشان نكند. هر عيبى كه در ديوانداران تو باشد و تو از آن بى‌خبر باشى، بر عهده توست.