دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٩ - ٥/ ١٦ پارسايى و احتياط در هزينه كردن از بيت المال

فرمود: «آن چيست؟».

گفت: به همراهم برخيز.

على ٧ به پاخاست و به سوى خانه‌اش رفت. در اين هنگام، كيسه‌هايى پُر از جام‌هاى طلا و نقره ديد. قنبر گفت: اى امير مؤمنان! تو چيزى را وا نمى‌گذارى، مگر آن‌كه آن را تقسيم كنى. از اين رو، اينها را براى شما ذخيره كردم.

على ٧ فرمود: «دوست داشتى به خانه‌ام آتش بسيار وارد سازى؟!». سپس شمشير كشيد و بر جام‌ها فرود آورد و جام‌ها دو قسمت يا سه قسمت شدند. آن‌گاه فرمود: «اينها را قسمت قسمت كنيد». انجام دادند.

آن‌گاه، اين سروده را بر زبان آورد:

«اين، دستچين من و بهترين آن است‌

در حالى كه هر ميوه‌چين، دستش به دهان خودش است [و خود مى‌خورد]».

اى سفيد (نقره)، ديگرى را فريب ده! اى زرد (طلا)، ديگرى را بفريب!».

١٥٦٥. الاختصاص در گزارش غذاى امام على ٧: صداى بريان كردن گوشت را در خانه‌اش شنيد. پس به پا خاست و مى‌گفت: «بر گردن على بن ابى طالب است بريانى گوشت لذيذ؟!».[١]

[١]. مراد از اين جمله آن است كه گوشتى كه در خانه على بريان شود، اگر از غير راه حلال به خانه‌اش آمده باشد، بدان مؤاخذه شود، و منظور از واژه« كَراكِر» در متن روايت، گوشت لذيذ است؛ زيرا كَراكِر، به سينه شتر مى‌گويند كه هرگاه بدن شتر بخوابد به زمين اصابت كند، از بدن شتر بيرون زده است و لذيذترين قسمت گوشت شتر است( النهاية: ج ٤ ص ١٦٦).