دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٤٣ - ٥/ ١١ فراهم ساختن نيازمندىهاى ضرورى براى همه

٥/ ١١

فراهم ساختن نيازمندى‌هاى ضرورى براى همه‌

١٥٢٢. امام على ٧: خداوندِ سبحان، روزىِ تهى‌دستان را در مال‌هاى توانگران، واجب كرد. پس تهى‌دستى گرسنه نمانْد، جز آن‌كه توانگرى از حقّ او بهره بُرده است، و خداوند، توانگران را در اين امر، بازخواست كند.

١٥٢٣. امام على ٧: خداوند، واجب كرد در ثروت توانگران، به اندازه‌اى كه تهى‌دستان را كفايت كند. اگر تهى‌دستانْ گرسنه و برهنه بمانند، بايد در جلوگيرى از توانگران، تلاش كنند. سزاست كه خداوند، روز رستاخيز، توانگران را حسابرسى كند و آنان را بر اين كار، عذاب كند.

١٥٢٤. امام على ٧: در كوفه كسى نيست، جز آن‌كه از رفاه برخوردار است. پايين‌ترينِ مردمان كوفه از نظر جايگاه [اقتصادى، چنان است كه‌] نان گندم مى‌خورَد و در سايه مى‌نشيند و از آب فرات مى‌نوشد.

١٥٢٥. تهذيب الأحكام به نقل از محمد بن ابى حمزه، از مردى كه اميرمؤمنان با او برخورد: پيرمردى نابينا كه گدايى مى‌كرد، عبور كرد. امير مؤمنان پرسيد: «اين كيست؟».

گفتند: اى امير مؤمنان! نصرانى است.

[راوى‌] گويد: امير مؤمنان فرمود: «او را به كار گرفتيد تا آن‌جا كه پير و ناتوان شد و [اكنون‌] از او دريغ مى‌كنيد؟ بر او از بيت المال، انفاق كنيد».