دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٥ - ٥/ ٩ به تأخير نينداختن تقسيم ثروتهاى عمومى

اين، دستچين من و بهترين آن است‌

در حالى كه هر ميوه‌چين، دستش به دهان خودش است [و خود مى‌خورد]».

١٥٠٠. تاريخ دمشق به نقل از ابو صالح سمّان: على ٧ را ديدم كه وارد بيت المال شد و در آن، چيزى ديد. پس فرمود: «اين را اين‌جا نبينم، در حالى‌كه مردم، بدان نياز دارند».

سپس دستور داد آن را تقسيم كردند و دستور داد بيت المال، جاروب و آبپاشى شد و در آن، نماز گزارد يا در آن قيلوله (خواب قبل از ظهر) كرد؛ يعنى خوابيد.

١٥٠١. الدعوات: امير مؤمنان، هرگاه اموال بيت المال را مى‌بخشيد، دستور مى‌داد جاروب شود و در آن، نماز مى‌گزارد و دعا مى‌كرد و در دعايش مى‌گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى‌برم از گناهى كه عمل را تباه سازد، و به تو پناه مى‌برم از گناهى كه كيفرها را سريع گردانَد، و به‌تو پناه مى‌برم از گناهى كه‌نعمت‌ها را تغيير دهد، و به‌تو پناه مى‌برم از گناهى كه روزى را باز دارد، و پناه مى‌برم به تو از گناهى كه از دعا جلوگيرى كند، و پناه مى‌برم به تو از گناهى كه از توبه جلوگيرى كند، و پناه مى‌برم به تو از گناهى كه پرده‌ها را بدَرَد، و پناه مى‌برم به تو از گناهى كه پشيمانى آورَد، و پناه مى‌برم به تو از گناهى كه بهره را حبس كند.