شرح: يُعْرَفُ ، به صيغه مجهولِ باب «ضَرَبَ» است. باء در بِهِ براى سببيّت است . يعنى : اين باب ، بيانِ اين است كه : اللّه تعالى شناخته نمى شود مگر به خودش ؛ مراد اين است كه : معرفت ربوبيّتِ اللّه تعالى ، بى توسّط وحى او به أنبيا و رُسُل و تعليمِ كسى ، حاصل مى شود به الهامِ اللّه تعالى براى هر كه به حدّ تميز رسيده باشد و نظر در آسمان يا زمين يا مخلوقى ديگر كرده باشد ، موافقِ آيت سوره وَالشَّمْس : «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا» [١] . در اين باب ، سه حديث است و مصنّف رحمه الله ، حديث اوّل را توضيح كرده [است] .

حديث اوّل

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، «قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام : اعْرِفُوا اللّه َ بِاللّه ِ، وَالرَّسُولَ بِالرِّسَالَةِ، وَأُولِي الْأَمْرِ بِالْأَمْر بِالْمَعْرُوفِ وَالْعَدْلِ وَالْاءِحْسَانِ».

شرح: اعْرِفُوا در صورتِ امر است و مراد ، نهى است از وسواس در تحصيل معرفتِ اللّه ، به تتبّع اقوالِ فلاسفه و تابعان ايشان ، كه در آنها ابطالِ دور و تسلسل و مانند آنها است ؛ زيرا كه غير سرگردانى حاصلى ندارد و باعث شك در معلوم

[١] الشمس (٩١) : ٨ .