شرح: اين، بابى ديگر است و آن در حقيقت، از تتمّه باب سابق است. فرق ميان اين باب و بابِ سابق اين است كه: مطلب اصلى در باب سابق، اثباتِ ازليّتِ صفاتِ ذات است و مطلب اصلى در اين باب، اثبات لازمِ ازليّتِ آن صفات است به نفى تعدّد در مصداق آنها. در اين باب دو حديث است.

[حديث] اوّل

.اصل: [عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ «إِنَّهُ وَاحِدٌ، صَمَدٌ، أَحَدِيُّ الْمَعْنى، لَيْسَ بِمَعَانِيَ [١] كَثِيرَةٍ مُخْتَلِفَةٍ». قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، يَزْعُمُ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ أَنَّهُ يَسْمَعُ بِغَيْرِ الَّذِي يُبْصِرُ، وَيُبْصِرُ بِغَيْرِ الَّذِي يَسْمَعُ؟ قَالَ: فَقَالَ: «كَذَبُوا، وَأَلْحَدُوا، وَشَبَّهُوا ، تَعَالَى اللّه ُ عَنْ ذلِكَ؛ إِنَّهُ سَمِيعٌ بَصِيرٌ، يَسْمَعُ بِمَا يُبْصِرُ، وَيُبْصِرُ بِمَا يَسْمَعُ».

شرح: فِي صِفَةِ الْقَدِيمِ، به تقديرِ «فِي بَيَانِ صِفَةِ الْقَدِيمِ» است و مراد به «صِفَةِ الْقَدِيم» صفت ذات اللّه تعالى است كه ثابت است براى او به اعتبارِ قدم، مثل علم و قدرت و سمع و بصر.

[١] كافى مطبوع: «بمعان».