شرح: يُبْلَغَ، به صيغه مجهول بابِ «نَصَرَ» است. الْكُنْه (به ضمّ كاف و سكون نون): منتهاى چيزى. يعنى: روايت است از محمّد بن حكيم (به ضمّ حاء و فتح كاف و به فتح حاء و كسر كاف) گفت كه: نوشت امام موسى كاظم عليه السلام سوى پدرم كه: به درستى كه اللّه تعالى بلند مرتبه تر و منزّه تر و عظيم تر است از آن كه رسيده شود [به] غايت بيانِ عظمت او، پس بيان كنيد او را به آنچه بيان كرد به آن خودش را در قرآن، مثل: «لَا تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ» [١] و مثل: «لَا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْمًا» [٢] و مثل: «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَىْ ءٌ» [٣] و بازداريد خود را از غيرِ آن. نهى است از تعمّقات اكثر متكلّمين كه باعث ضلالت ها شده و مذمّتِ تعمّق گذشت در حديث سوّمِ باب هفتم كه «بابُ النِّسْبَة» است. از كتاب كشّى مفهوم مى شود كه اين نوشته در جواب نوشته پدرش بوده در باب مباحثه ـ كه ميان هشام بن سالم و هشام بن الحكم شده ـ و مى آيد در حديث چهارمِ باب آينده [٤] .

[حديث] هفتم

.اصل: [سَهْلٌ، عَنِ السِّنْدِيِّ بْنِ الرَّبِيعِ، «لَا تَجَاوَزْ مَا فِي الْقُرْآنِ».

شرح: روايت است از مفضّل (به ضمّ ميم و فتح فاء و تشديد ضاد با نقطه مفتوحه) گفت كه: پرسيدم امام موسى كاظم عليه السلام را از چيزى از مانند شمردنِ اللّه تعالى. پس گفت كه: درمگذر آنچه را كه در قرآن است.

[١] انعام (٦): ١٠٣.[٢] طه (٢٠): ١١٠.[٣] شورى (٤٢): ١١.[٤] الكافي، ج ١، ص ١٠٥، ح ٤.