صافي در شرح کافي - قزوینی، خلیل - الصفحة ٤٧٦

تعالى به پيغمبر ما محمّد صلى الله عليه و آله . و ماييم وَجه اللّه تعالى؛ آمد و رفت مى كنيم در زمين در ميان عامّه شما. و ماييم به جاى چشم اللّه تعالى در مخلوقات او. و به جاى دست او كه گشوده شده به رحمت بر سر بندگان او. شناخت قدر ما را هر كه شناخت قدر ما را و نشناخت قدر ما را هر كه نشناخت قدر ما و قدرِ امامت متّقيان را.

[حديث] چهارم

.اصل: [الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ «نَحْنُ ـ وَاللّه ِ ـ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى الَّتِي لَا يَقْبَلُ اللّه ُ مِنَ الْعِبَادِ عَمَلاً إِلَا بِمَعْرِفَتِنَا».

شرح: در سوره اعراف چنين است: «وَلِلَّهِ الأَْسْمَآءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُواْ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِى أَسْمَائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ» [١] و در سوره بنى اسرائيل چنين است: «قُلِ ادْعُواْ اللَّهَ أَوِ ادْعُواْ الرَّحْمَـنَ أَيًّا مَّا تَدْعُواْ فَلَهُ الْأَسْمَآءُ الْحُسْنَى» [٢] و در سوره طه چنين است: «اللَّهُ لَا إِلَـهَ إِلَا هُوَ لَهُ الْأَسْمَآءُ الْحُسْنَى» . [٣] و در سوره حشر چنين است: «هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَآءُ الْحُسْنَى» . [٤] نَحْنُ وَاللّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنى منافات ندارد با آنچه گذشت در حديث دوّمِ باب بيستم. بيانِ اين آن كه: اسم، مستعمل مى شود به معنى علامت و به معنى لفظى كه در مقابل فعل و حرف است و به معنى مفهومِ آن لفظ. و چون قرآن را معانى متعدّده مى باشد، در اين حديث معنى اوّل بيان شده و در گذشته معنى ديگر بيان شده. و اين كه ائمّه عليهم السلام علامات و مظاهر كمالِ قدرت اللّه تعالى اند، گذشت در «كِتَابُ الْعَقْل» در حديث هفتمِ باب چهاردهم كه «بَابُ اسْتِعْمَالِ الْعِلْمِ» است. و اين كه بهترند از علامات ديگر، به