صافي در شرح کافي - قزوینی، خلیل - الصفحة ٣٤٨

وَقَالَ بَعْضُ شُعَرَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ: [١] مَا كُنْتُ أَحْسَبُ أَنَّ بَيْتاً ظَاهِراً لِلّهِ فِي أَكْنَافِ مَكَّةَ يُصْمَدُ يَعْنِي: يُقْصَدُ. وَقَالَ ابْنُ [٢] الزِّبْرِقَانُ: [ ...................................] وَ لَا رَهِيبَةَ إِلّا سَيِّدٌ صَمَدٌ وَ قَالَ شَدَّادُ بْنُ مُعَاوِيَةَ فِي حُذَيْفَةَ بْنِ بَدْرٍ: عَلَوْتُهُ بِحُسَامٍ ثُمَّ قُلْتُ لَهُ خُذْهَا حُذَيْفُ فَأَنْتَ السَّيِّدُ الصَّمَدُ وَ مِثْلُ هذَا كَثِيرٌ، وَاللّه ُ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ هُوَ السَّيِّدُ الصَّمَدُ الَّذِي جَمِيعُ الْخَلْقِ ـ مِنَ الْجِنِّ وَالْاءِنْسِ ـ إِلَيْهِ يَصْمُدُونَ فِي الْحَوَائِجِ، وَإِلَيْهِ يَلْجَؤُونَ عِنْدَ الشَّدَائِدِ، وَمِنْهُ يَرْجُونَ الرَّخَاءَ وَدَوَامَ النَّعْمَاءِ لِيَدْفَعَ عَنْهُمُ الشَّدَائِدَ.

شرح: زِبْرِقَان (به كسر زاء با نقطه و سكون باء يك نقطه و كسر يا فتح راء بى نقطه و قاف) لقب حُصَين بن بدر صحابى است. رَهِيبَة، به ضمّ راء بى نقطه و فتح هاء و سكون ياء دو نقطه در پايين و باء يك نقطه است. حُذَيْف (به ضمّ حاء بى نقطه و فتح ذال با نقطه و سكون ياء دو نقطه در پايين) مناداى مُرَخَّم است، پس فتح و ضمّ فاء جايز است. يعنى: و «مَصْمُودٌ إِلَيْه» به معنى مقصود است در لغت عرب. بيانِ اين آن كه: گفته ابو طالب در بعضِ آنچه مدح مى كرد به آن پيغمبر صلى الله عليه و آله را از شعر خود كه: وقسم به ميلِ آخرين، چون مردمان قصد كنند براى آن اين را كه زنند سرِ آن را به سنگ ريزه ها؛ چه مراد ابو طالب به «صَمَدُوا لَهَا» اين است كه: قصد كردند به جانب آن كه اندازند آن را به جَنادل، به معنى سنگ هاى ريزه كه ناميده مى شود به «جِمَار» به كسر جيم و تخفيف ميم. و گفته بعضِ شعراى زمان ظهورِ شرك كه: گمان نمى بردم كه خانه ظاهرى براى اللّه