شرح: در اين باب ، ابطالِ تفويض كه مذهب قدريّه است مى شود . يعنى: اين باب ، بيان اين است كه : افعال نيك ، مثل ايمان و طاعات و افعال بد ، مثل شرك و معاصى ، همه مخلوق اللّه تعالى است ، اگر چه فعل بندگان است . در اين باب ، سه حديث است.

[حديث ] اوّل

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «إِنَّ مِمَّا أَوْحَى اللّه ُ إِلى مُوسى عليه السلام ، وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ فِي التَّوْرَاةِ: أَنِّي أَنَا اللّه ُ لَا إِلهَ إِلَا أَنَا ، خَلَقْتُ الْخَلْقَ، وَخَلَقْتُ الْخَيْرَ، وَأَجْرَيْتُهُ عَلى يَدَيْ مَنْ أُحِبُّ، فَطُوبى لِمَنْ أَجْرَيْتُهُ عَلى يَدَيْهِ، وَأَنَا اللّه ُ لَا إِلهَ إِلَا أَنَا، خَلَقْتُ الْخَلْقَ، وَخَلَقْتُ الشَّرَّ، وَأَجْرَيْتُهُ عَلى يَدَيْ مَنْ أُرِيدُهُ، فَوَيْلٌ لِمَنْ أَجْرَيْتُهُ عَلى يَدَيْهِ» .

شرح: روايت است از معاوية بن وَهب (به فتح واو و سكون و فتح هاء و باء يك نقطه) گفت كه: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام مى گفت كه: به درستى كه از جمله آنچه وحى كرده اللّه تعالى سوى موسى عليه السلام و فرو فرستاده بر او در تورات ، اين است كه: به درستى كه من كه منم ، آن مستحقّ عبادت معروفم ، نيست مستحقّ عبادتى مگر من ؛ تدبير كردم خلايق را و تدبير كردم ايمان و طاعت را و جارى ساختم به توفيق آن را بر