است از آزردگىِ اين كه نمى يابند چيزى را كه نفقه خود كنند و پياده به جهاد مى آيند. مخفى نماند كه حذف «إِذَا نَصَحُوا لِلّهِ وَرَسُولِهِ» شده در حديث ، تا اشعار شود به اين كه «وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا» عطف است بر «مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ» نه بر سابقِ آن . و مى تواند بود كه اشعار به اين نيز باشد كه : صدر آيت دوم : «مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ» است نه آنچه مشهور است كه «وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا» باشد . و در اين آيت ، اشعار به اين هست كه : طايفه آخر ، محسنين نيستند . و مى تواند بود كه براى شائبه ترك رضا به قضا باشد. يعنى: بعد از آن ، براى تقويت مضمون «وَكُلُّ شَيْءٍ لَا يَسَعُونَ لَهُ فَهُوَ مَوْضُوعٌ عَنْهُمْ» ، خواند «لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ» تا آخر را . و گفت كه: پس برطرف كرده شده تكليف به جهاد از ايشان . و خواند : «مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ» تا آخر را ؛ گفت كه: پس برطرف شده تكليف به جهاد از ايشان براى اين كه ايشان چيزى نمى يابند كه نفقه كنند.