شرح: فَقَالَ عطف است بر بعضِ معنى فِي قَوْل ـ وآن «سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْل» است ـ از «قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْل». الْأَسَف (به فتح همزه و فتح سين بى نقطه) مصدر باب «عَلِمَ» و السّخط (به ضمّ سين بى نقطه و سكون و ضمّ خاء با نقطه؛ و فتح سين و فتح خاء) مصدر باب «عَلِمَ»: غضب. أَنَّ در دوم (به فتح همزه و تشديد نون) خبر لَيْسَ است و اسمش، ضمير مستترِ راجع به معنى آيت است. يعنى: روايت است از محمّد بن اسماعيل بن بَزيع (به فتح باء يك نقطه و كسر زاء با نقطه و سكون ياء دو نقطه در پايين و عين بى نقطه) از عمّش حمزة بن بزيع، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول اللّه ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ در سوره زخرف: پس وقتى كه غضبناك كردند ما را، انتقام كشيديم از ايشان؛ پس گفت: به درستى كه اللّه ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ غضبناك نمى شود مانند غضبناكىِ ما، و ليك او آفريده دوستانى را براى خود كه غضبناك مى شوند گاهى و راضى مى شوند گاهى ديگر و ايشان مخلوقِ مملوك اند.