محتاجان را بعد از اداى زكات فريضه به بخشش هاى زياد بر زكات فريضه خود . مخفى نماند كه ذكر بَعْد ، اشارت است به اين كه : اگر كسى اداى زكات فريضه نكند ، عطاهاى او مقبول نيست . و بيان حقوق واجبه در مال ، بعد از اداى زكات فريضه ، مى آيد در «كِتَابُ الزَّكَاةِ» در احاديث باب اوّل كه «بَابُ فَرْضِ الزَّكَاة وَمَا يَجِبُ فِي الْمَالِ مِنَ الْحُقُوقِ» است.

.اصل:«وَمَنْ مَنَّ اللّه ُ عَلَيْهِ فَجَعَلَهُ شَرِيفاً فِي بَيْتِهِ، جَمِيلاً فِي صُورَتِهِ، فَحُجَّتُهُ عَلَيْهِ أَنْ يَحْمَدَ اللّه َ تَعَالى عَلى ذلِكَ، وَأَنْ لَا يَتَطَاوَلَ عَلى غَيْرِهِ؛ فَيَمْنَعَ حُقُوقَ الضُّعَفَاءِ لِحَالِ شَرَفِهِ وَجَمَالِهِ» .

شرح: و هر كه جارى ساخته اللّه تعالى بر او نعمت خود را ، به اين روش كه گردانيده او را عزيز در خانواده او ، خوش نما در ظاهرِ او ، پس حجت اللّه تعالى بر او باعث آن است كه حمد اللّه تعالى كند بر آن نعمت و تفوّق نكند بر غير خود ، تا مبادا كه برطرف كند اداى حقوقِ ضعيفانِ اهل بيت خود را براى صفتِ عزّت و خوش ظاهرىِ خود . مراد ، امر به زيادتى صله رحم ، يا نهى از قطع صله رحم است.