شرح: ظاهر ، اين است كه : عَنْ ثَابِتٍ أَبِي سَعِيدٍ بايد ، چنانچه مى آيد در «كِتَابُ الْاءِيمَانِ وَالْكُفْرِ» در حديث دوّمِ باب نود و چهارم كه «بَابٌ فِي تَرْكِ دُعَاءِ النَّاسِ» است . مراد به النَّاس ، اهل اصرار است ، چنانچه ظاهر مى شود در «كِتَابُ الْاءِيمَانِ وَالْكُفْرِ» در باب نود و دوم و باب نود و سوم و باب نود و چهارم كه «بَابٌ فِي إِحْيَاءِ الْمُؤْمِنِ» و «بَابٌ فِي الدُّعَاءِ لِلْأَهْلِ إِلَى الْاءِيمَانِ» و «بَابٌ فِي تَرْكِ دُعَاءِ النَّاسِ» است. أَمْرِكُمْ عبارت است از تصديق به امامتِ امام معصومِ مُفْتَرض الطَّاعه عالم به جميع احكام و متشابهات . لَا تَدْعُوا أَحَداً إِلى أَمْرِكُمْ اشارت است به اين كه مخالفان ، شواهد ربوبيّت و محكمات قرآن را كه در آنها نهى از اختلاف از روى ظن است ديده اند و تصديق به امامت ما نكرده اند ، پس حجّت عقلى و نقلى بر ايشان تمام است و غير جبر و جهاد به سيف با ايشان ، يا توفيق الهى چيزى نافع نيست و وقت جهاد نيست و توفيق ، مقدورِ غير اللّه تعالى نيست. يعنى: روايت است از ثابت ابى سعيد گفت كه: گفت امام جعفر صادق عليه السلام كه: اى ثابت! چيست شما را با مخالفان ما؟ بازداريد خود را از اختلاطِ ايشان به بهانه قصد هدايت و مخوانيد كسى از مخالفان را سوى كار خود . بيانِ اين آن كه : به خدا قسم كه اگر اهل آسمان ها و اهل زمين ها جمع شوند بر اين كه توفيق دهند بنده را كه اراده دارد اللّه تعالى گمراهى او را براى علم به استحقاقِ او شقاوت را ، قدرت بر آن توفيق ندارند . و اگر اهل آسمان ها و اهل زمين ها جمع شوند بر اين كه گمراه كنند بنده را كه اراده دارد اللّه تعالى راستى او را براى علم به استحقاق او سعادت را ، قدرت ندارند بر آن گمراه كردن . بدان كه اين منافات ندارد با حديث دهمِ باب سوّمِ «كِتَابُ الْعَقْلِ» كه «بَابُ صِفَةِ الْعِلْمِ وَفَضْلِهِ وَفَضْلِ الْعُلَمَاءِ» است ؛ چه مراد اين جا نهى از اختلاط و از دعوت در زمان تقيّه است و اشارت است به اين كه در غير صورتِ اختلاط و زمان تقيّه ، زياده از قدر واجب يا مستحبّ از دعوت خوب نيست ؛ چه مشعر است به ترك رضا به قضا . و