دو دستِ هر كه دوست مى دارم او را ، پس خوشا حال كسى كه جارى ساختم خير را بر دو دست او . و من آن مستحقّ عبادت معروفم ، نيست مستحقّ عبادتى مگر من ؛ تدبير كردم خلايق را و تدبير كردم شرك و معصيت را و جارى ساختم به ترك توفيقْ آن را بر دو دستِ هر كه اراده دارم او را كه اهل شرّ شود ، پس واى بر كسى كه جارى ساختم شرّ را بر دو دست او .

[حديث ] دوم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «إِنَّ فِي بَعْضِ مَا أَنْزَلَ اللّه ُ مِنْ كُتُبِهِ: أَنِّي أَنَا اللّه ُ لَا إِلهَ إِلَا أَنَا، خَلَقْتُ الْخَيْرَ، وَخَلَقْتُ الشَّرَّ، فَطُوبى لِمَنْ أَجْرَيْتُ عَلى يَدَيْهِ الْخَيْرَ، وَوَيْلٌ لِمَنْ أَجْرَيْتُ عَلى يَدَيْهِ الشَّرَّ، وَوَيْلٌ لِمَنْ يَقُولُ: كَيْفَ ذَا؟ وَكَيْفَ ذَا؟».

شرح: روايت است از محمّد بن مسلم گفت كه: شنيدم از امام محمّد باقر عليه السلام مى گفت كه: به درستى كه در بعض آنچه فرو فرستاده اللّه تعالى از كتاب هاى خود اين است كه : به درستى كه من كه منم آن مستحقّ عبادت معروفم ، نيست مستحقّ عبادتى مگر من ؛ تدبير كردم خير را و تدبير كردم شرّ را ، پس خوشى براى كسى كه جارى ساختم بر دو دستِ او خير را و واى براى كسى كه جارى ساختم بر دو دستِ او شرّ را و واى براى كسى كه به قصد انكار گويد كه : چگونه است اين و چگونه است اين ؟ بيانِ اين مى آيد الْحَال.

[حديث ] سوم

.اصل: عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ ب «قَالَ اللّه ُ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ : أَنَا اللّه ُ لَا إِلهَ إِلَا أَنَا، خَالِقُ الْخَيْرِ وَالشَّرِّ، فَطُوبى لِمَنْ أَجْرَيْتُ عَلى يَدَيْهِ الْخَيْرَ، وَوَيْلٌ لِمَنْ أَجْرَيْتُ عَلى يَدَيْهِ الشَّرَّ، وَوَيْلٌ لِمَنْ