شرح: الرُّوح (به ضمّ راء و سكون واو): آنچه به آن زندگى زنده است. و آن، جسمِ هوايى است. و اطلاقِ روح بر جبرئيل و كتاب الهى و رسول و وصى، بر سبيل تشبيه است؛ چه هر كدام از آنها مانند روح است براى مكلّفان؛ چه اگر نمى بود، يك صاحبِ حيات، باقى نمى ماند. يعنى: پرسيدم امام جعفر صادق عليه السلام را از روحى كه در آدم بود و از قولِ اللّه تعالى در سوره ص: پس چون ساختم آدم را و دميدم در او روحى را از جمله روح خود. گفت كه: اين روحى است مخلوق و آن روح كه در عيسى است كه مذكور شده در سوره نساء نيز مخلوق است. مراد اين است كه: چيزى نيست كه زندگى اللّه تعالى به آن باشد،