.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ «مَا يَقُولُونَ فِيهِ؟» قُلْتُ: يَقُولُونَ: يَهْلِكُ كُلُّ شَيْءٍ إِلَا وَجْهَ اللّه ِ، فَقَالَ: «سُبْحَانَ اللّه ِ! لَقَدْ قَالُوا قَوْلاً عَظِيماً، إِنَّمَا عَنى بِذلِكَ وَجْهَهُ [١] الَّذِي يُؤْتى مِنْهُ».

شرح: در سوره قصص چنين است: «وَ لَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَـهًا ءَاخَرَ لَا إِلَـهَ إِلَا هُوَ كُلُّ شَىْ ءٍ هَالِكٌ إِلَا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ» . [٢] ضمير يَقُولُونَ راجع به مفسّران از جمله مخالفان است و تفسير ايشان مبنى بر توهّم اين است كه دعا به معنى عبادت باشد و كُلُّ شَيْءٍ به معنى كلّ كائن باشد و هَالِكٌ اسم فاعل براى مستقبل باشد و مأخوذ از هَلاك به معنى فنا باشد و وَجْهَهُ به معنى «ذَاتَهُ» باشد. سُبْحَانَ اللّه براى تعجّب است. عَظِيماً به معنى بزرگ، به اعتبار گناه است، بنابر اين كه

[١] كافى مطبوع: «وجه اللّه » بدل «وجهه».[٢] قصص (٢٨): ٨٨ .