گويم كه : نمى باشد در مملكت او مگر چيزى كه مى خواهد ، اقرار كرده خواهم بود براى تو به اين كه گناهان نيز به خواست اوست ؛ به اين معنى كه اقرار كرده خواهم بود به خلاف مذهب خود . اسماعيل گفت كه: پس گفتم امام جعفر صادق عليه السلام را كه: پرسيدم اين قَدَرى را ، پس بود جواب او چنين و چنين . پس گفت كه: براى خود فكرى كرده كه اقرار به خلافِ مذهب خود كرده در پرده ؛ آگاه باش ، اگر مى گفت غير آنچه گفته ، هر آينه داخل جهنّم مى شد .

[حديث ] هشتم

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ «لَا». قال: قُلْتُ: فَفَوَّضَ إِلَيْهِمُ الْأَمْرَ؟ قَالَ: «لَا». قَالَ: قُلْتُ : فَمَا ذَا؟ قَالَ: «لُطْفٌ مِنْ رَبِّكَ بَيْنَ ذلِكَ».

شرح: أَجْبَرَ ، به همزه استفهام و صيغه معلومِ باب «نَصَرَ» است ، يا به صيغه معلومِ باب اِفْعال و تقدير استفهام است مثل فَفَوَّضَ . يعنى: روايت است از مردى از امام جعفر صادق عليه السلام ، راوى گفت كه: گفتم كه: آيا مجبور كرده اللّه تعالى بندگان را بر گناهان؟ گفت كه: نه . راوى گفت كه: گفتم كه: پس واگذاشته سوى ايشان كار را؟ گفت كه: نه . گفتم كه: پس چيست حق در اين مسئله؟ گفت كه: نازك كارى اى است از جانب صاحبِ كلِّ اختيارِ تو در ميان جبر و تفويض . اشارت است به آنچه مى آيد در حديث دهمِ اين باب كه : «لَا يَعْلَمُهَا إِلَا الْعَالِمُ ، أَوْ مَنْ عَلَّمَهَا إِيَّاهُ الْعَالِمُ» .