گوش هاى دل او را و موكّل مى كند به او فرشته را كه راست كند او را سوى عمل به مقتضاى محكمات . و چون اراده كند به بنده ، ناعاقبت به خيرى را ، براى علم به استحقاق او شقاوت را ، نشان مى كند در دل او نقطه سياه و مى بندد گوش هاى دل او را و موكّل مى كند به او شيطانى را كه گمراه كند او را به خيال هاى فاسد و دعوىِ مكاشفه در آنها بعد از آن . امام عليه السلام براى تأييد اين معنى خواند اين آيت را از سوره انعام كه: پس هر كه اراده كند اللّه تعالى توفيق او را ، فراخ مى كند سينه او را براى گنجيدن آيات محكمات كه در بيان اسلام است . و هر كه اراده كند گمراه كردن او را ، مى گرداند سينه او را تنگِ ابا كننده از آيات محكمات ، چنانچه قبول آنها مثل بالا رفتن در آسمان مى شود ، از بس كه بر خود مشكل گرفته .

[حديث ] سوم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب «اجْعَلُوا أَمْرَكُمْ لِلّهِ ، وَلَا تَجْعَلُوهُ لِلنَّاسِ؛ فَإِنَّهُ مَا كَانَ لِلّهِ ، فَهُوَ لِلّهِ ؛ وَمَا كَانَ لِلنَّاسِ، فَلَا يَصْعَدُ إِلَى اللّه ِ، وَلَا تُخَاصِمُوا النَّاسَ لِدِينِكُمْ؛ فَإِنَّ الْمُخَاصَمَةَ مَمْرَضَةٌ لِلْقَلْبِ» .

شرح: الْمَمْرَضَة (به فتح ميم اوّل و سكون ميم دوم و فتح راء بى نقطه) : جاى بسيارى آفت. يعنى: روايت است از على بن عُقبة ، از پدرش ، از امام جعفر صادق عليه السلام ، راوى گفت كه: شنيدم از امام مى گفت كه: مخصوص سازيد تصديق شما به امامت ما را براى اللّه تعالى . و مگردانيد آن را براى اظهار بر مردمان و غلبه در بحث بر ايشان ؛ چه هر چه مخصوص اللّه تعالى است ، پس آن ، مقبول درگاه الهى مى شود و هر چه براى اظهار بر مردمان است ، پس مقبول درگاه الهى نمى شود . و حرص در مباحثه و مجادله مكنيد با مردمان براى دين خود ؛ چه حرص در مجادله ، جاى بسيارىِ آفت دل است .