تعالى باشد در اطراف مكّه كه قصد كرده شود به طواف؛ چه مراد او به «يُصْمَدُ» مقصود شود است. و گفته ابنُ الزِّبْرقان كه: و نيست «رَهيبة» مگر مهترى قصد كرده شده. و گفته شدّاد بن معاويه در حق حُذَيفة بن بدر كه: بلند كردم بر سر حذيفه شمشير را، بعد از آن گفتم او را كه: بگير شمشير را اى حذيفه؛ چه تويى مهترى قصد كرده شده. و مثل اين، استعمالِ «صَمَد» در قصد كرده شده بسيار است در كلام عرب. و اللّه ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ و بس، مهترِ قصد كرده شده است كه جميع مخلوقين از جنّ و انس سوى او قصد مى كنند و سوى او التجا مى برند نزد سختى ها و از او اميد مى دارند فراغت و دوام نعمت را، تا دفع كند از ايشان سختى ها را. مخفى نماند كه «مِنَ الْجِنِّ وَالْاءِنْسِ» دلالت مى كند بر اين كه مراد به قصدى كه مفهوم مى شود از «الْمَصْمُودُ إِلَيْه» در حديث اوّل و از «يُصْمَدُ إِلَيْهِ كُلُّ شَيْءٍ» در حديث دوم، قصد عُقَلا است در عرض حاجات، نه دلالت هر چيز بر ربوبيّت او؛ و اين غير آن است كه ما شرح كرديم، پس در آن دو احتمال است.