شرح: اين باب ، بيانِ لزوم حجّت هاى اللّه تعالى است بر مخلوقان او. بدان كه بنابر آنچه گفتيم در شرح عنوان باب سى و دوم ، اين عنوان در اين جا نمى بايد ؛ و جاى آن در اوّل حديث ششمِ باب سى و دوم است ؛ وَاللّهُ أَعْلَم . به هر حال ، بعد از اين عنوان ، چهار حديث است.

[حديث ] اوّل

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ «لَيْسَ لِلّهِ عَلى خَلْقِهِ أَنْ يَعْرِفُوا، وَلِلْخَلْقِ عَلَى اللّه ِ أَنْ يُعَرِّفَهُمْ، وَلِلّهِ عَلَى الْخَلْقِ إِذَا عَرَّفَهُمْ أَنْ يَقْبَلُوا».

شرح: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: نيست حق اللّه تعالى بر مخلوقين او اين كه شناسند ربوبيّت او را ، پس به طلب رسول و كتاب و وصى شتابند . و هست مردمان را بر اللّه تعالى اين كه به غير مستضعفان شناساند ربوبيّت خود را به شواهد ربوبيّت . و هست اللّه تعالى را بر مخلوقين خود چون شناساند به ايشان ربوبيّت خود را اين كه قبول كنند ربوبيّت را به شتابيدن در طلبِ خصوص رسول و كتاب و وصى.

[حديث ] دوم

.اصل: [عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ ب مَنْ لَمْ يَعْرِفْ شَيْئاً هَلْ عَلَيْهِ شَيْءٌ؟ قَالَ: «لَا».