شرح: اين باب را بى عنوان آورده براى اين كه شبيه به تتمّه باب سابق است . و فرق ، اين است كه : در باب سابق ، كلام در لزوم حجّت در معرفت ربوبيّت و رسل و اوصيا بر بى عيبانِ در خرد بود و كلام در اين باب ، در نفى لزوم حجّت بر باعِيبانِ در خرد است كه ايشان را مستضعفان مى نامند . در اين باب ، يك حديث است و بنابر آنچه گفتيم در شرح عنوانِ باب سى و دوم ، پنج حديث است.

[حديث ] اوّل

.اصل: [مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللّه ِ ، عَنْ «سِتَّةُ أَشْيَاءَ لَيْسَ لِلْعِبَادِ فِيهَا صُنْعٌ: الْمَعْرِفَةُ، وَالْجَهْلُ، وَالرِّضَا، وَالْغَضَبُ، وَالنَّوْمُ، وَالْيَقَظَةُ».

شرح: روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه: شش چيز است كه نيست بندگان را در آن كردن به تدبيرى كه اگر خواهند كنند و اگر نخواهند نكنند : اوّل : شناخت چيزى ، مثل شناخت ربوبيّت و رسالت و وصايت . دوم : ندانستن چيزى ، مثل ندانستن ربوبيّت و رسالت و وصايت . سوم : راضى بودن از كسى . چهارم : غضبناك بودن بر كسى . پنجم : خواب . ششم : بيدار شدن .