يعنى: و حمزه گفت: اين آيت را از سوره شمس كه: پس الهام كرد نفس را بى باكى آن نفس و خوددارى آن نفس. امام گفت كه: مراد اين است كه : بيان كرد براى آن نفس ، حال ارتكاب مشتبهات را و حال خوددارى از مشتبهات را.

.اصل: وَقَالَ: «إِنَّا هَدَيْنَـهُ السَّبِيلَ «عَرَّفْنَاهُ ، إِمَّا آخِذٌ وَإِمَّا تَارِكٌ».

شرح: و حمزه گفت اين آيت را از سوره انسان كه: به درستى كه ما به شواهد ربوبيّت و به معجزات و به محكمات كتب نموديم به آدمى راه را ؛ يا بر حالى كه مقدّر است كه شكرگزار باشد و يا بر حالى كه مقدّر است كه كافر نعمت باشد. امام گفت كه: مراد اين است كه : شناسانيديم او را راه حق كه راه اقرار به ربوبيّت ، به تصديق به رسول و حجج است ؛ يا او قبول كننده است و يا ترك كننده است . مراد اين است كه : شكر نعمتِ هدايت ، عمل به مقتضاى آن است . و كفران نعمت هدايت ، ترك عمل به مقتضاى آن است . و اين مضمون مى آيد در «كِتَابُ الْاءِيمَانِ وَالْكُفْر» در حديث چهارمِ «بَابُ الْكُفْرِ» كه باب صد و شصت و پنجم است .

.اصل: وَعَنْ قَوْلِهِ: «وَ أَمَّا ثَمُودُ فَه «عَرَّفْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى وَهُمْ يَعْرِفُونَ». وَفِي رِوَايَةٍ: «بَيَّنَّا لَهُمْ».

شرح: و پرسيد حمزه امام عليه السلام را از قول اللّه تعالى در سوره فصّلت : و امّا قوم ثمود ، پس هدايت كرديم ايشان را به شواهد ربوبيّت و به معجزات و به محكمات ، راه حق را ، پس گزيدند كورى را بر راه يافتن. امام گفت كه: مراد اين است كه : شناسانيديم به ايشان راه حق را ، پس گزيدند